zona da socioloxía

CLAUSURA

2009-10-23T00:42:00.004+02:00

Gracias a todas aquelas que me seguíchedes e vos emocionastes nas visitas a este blog que pecha as súas portas.

Gracias a todas aquelas que me seguíchedes e vos emocionastes nas visitas a este blog que pecha as súas portas.

Morre, porque nace outro blog de idea literaria

relatos pequenos

Espero que vos guste. Vémonos alí.

Viaxe a América (II)

2009-01-25T10:54:00.006+01:00

Nesta viaxe trasatlántica tivemos a oportunidade de coñecer outros lugares: Colonia del Sacremento, primeira vila uruguaya que nos acolleu para descansar a viaxe en avión e que me gustou especialmente; Montevideo que nos uniu con Punta del Diablo; Chuy, cidade comercial atravesada pola fronteira Brasil-Uruguay e un día en Bos Aires.

Despois de visitar Caminito en Boca. Collendo o colectivo para voltar ao hotel na rúa Lavalle, Buenos Aires.

Caminito por excelencia.

Caminito.

Caminito.

Selección de lixo no Chuy brasileiro.

Chuy. Parte brasileira. Apréciese la imagen de la tienda: plaza de toros con sus elementos.

Unha das vilas ao norte de Punta del Diablo. Camiño a Chuy.

Cores do Caminito en Boca. Buenos Aires.

Montevideo. Parque Jose Batlle y Ordóñez.

Montevideo.

Montevideo.

Montevideo. Después

Entre Colonia del Sacramento e Montevideo.

Ristorante Gibellini. Despois de bañarnos no Mar de la Plata a nosa cea de nadal foi neste acolledor restaurante co chef Gibellini e camareira especiais e delicatesen culinaria. De fondo musical un clásico e prácido concerto de nadal.

Outra prespectiva.

Detalles máis....

Colonia del Sacramento.

Praia en Colonia e Mar de la Plata. Boto de menos o calorciño deste momento....

Colonia del Sacremento.

Detalle de Caminito.

San Telmo. Menos "obrero y trabajador". Buenos Aires.

Montevideo. Dende a estación de autocares Tres Cruces.

En Chuy, parte uruguaya; a cola do caixeiro automático, disuadindo....

El verdadero Caminito. Uns metros máis aló do vixiado e extra-turístico Caminito. Atopamos un bar de "obreros y trabajadores" de Boca. O colectivo 29 foi o que nos levou alí.

Un domingo polaco

2009-01-19T18:12:00.004+01:00

Hoxe é domingo. Concentrada na lectura de textos sobre inmigración lin este artigo sobre os inmigrantes polacos en Madrid do 2001.

Atopeino a raíz dunha busca en google sobre as pautas de consumo da poboación estranxeira; cando lía o xornal e vin aqueles bolivianos no piso que lle aluga de Juana Chaos cun gran televisor ao lado ocupando a metade da imaxe quixen saber: cal é o/os aparato/s electrónico/s para o fogar que os inmigrantes mercan primeiro en canto teñen a posibilidade? Non estaría mal esta aportación da socioloxía do consumo para as empresas de novas tecnoloxías.

Pero así foi como atopei este artigo dos polacos en Madrid e lonxe de anotar as súas pautas de consumo fiquei co seu sistema de transacción transnacional que relata o autor de xeito secundario neste domingo polaco:

“…El domingo es el único día de descanso y por tanto para muchos de los inmigrantes tiene una importancia especial. Sin embargo, el domingo para muchos tiene un orden que se repite casi todos los domingos. Una de las mujeres describió así su domingo:

Por la mañana voy al mercadillo [mercadillo polaco en Aluche] para comprar revistas polacas y ver a mis amigos, porque tu puedes ver casi a todo el mundo. Después quedo con mis amigas y vamos a un parque como el Retiro o uno que está muy cerca de Aluche. Después vuelvo a casa, como y a las 5.30 de la tarde tenemos misa, entonces veo a mi hermano que trabaja aquí en la construcción, cenamos en su casa y después me quedo hablando o vamos a ver que pasa en el centro (M25, 2).

Esta declaración refleja una estructura de domingo que se repite en otras entrevistas. La visita al mercadillo polaco por la mañana y después la misa polaca son dos elementos que ordenan todo el día.
El mercadillo polaco es un verdadero mercado alternativo de productos y servicios organizado por el colectivo polaco en Madrid. En realidad es un aparcamiento que se encuentra en frente de la estación del metro de Aluche. Todos los domingos alrededor de las 11.00 de la mañana vienen minibuses que traen paquetes mandados por las familias que se encuentran en Polonia, venden diversos alimentos polacos difíciles de comprar en España y además prensa. Durante unas 2 horas los inmigrantes polacos no sólo pueden comprar lo que quieren o necesitan sino también mandar recados y paquetes. Los minibuses ofrecen viajes a Polonia a precios muy bajos. Todo está realizado a través de una multitud de pequeñas empresas familiares que todas las semanas circulan entre Polonia y Madrid. A pesar de los servicios presentados, como ya se ha dicho el mercadillo polaco es también un lugar de encuentro, de vida social e intercambio de información. El papel de este lugar de encuentros en la vida de los polacos está descrito en la siguiente opinión:

Voy al mercadillo incluso si no tengo nada que mandar ni comprar. Allí te enteras de todo. Cuando hay un trabajo la gente te informa o te vende el puesto de trabajo allí. Te encuentras con tus amigos y vas a tomar una cerveza. (V53, 4)

Otro momento del domingo es la misa polaca en una iglesia madrileña. De modo muy parecido al “mercadillo polaco” la misa también es un lugar de encuentro y punto de información. Hay que destacar la importancia del papel que desempeñan los sacerdotes polacos. Ellos son los que organizan las redes de ayuda, recogen y reparten información y coordinan la ayuda a los más necesitados.”

Extraído de
STANEK, M. Los inmigrantes polacos en Madrid. Una etnografía de la vida cotidiana. Scripta Nova. Revista electrónica de geografía y ciencias sociales. Barcelona: Universidad de Barcelona, 15 de mayo de 2003, vol. VII, núm. 141, . [ISSN: 1138-9788]

Punta del Diablo (I)

2009-01-12T23:21:00.023+01:00

Novamente a imaxe é protagonista do blog. A viaxe a Uruguay sen cámara salvo as do móbil que xa comprobáchedes cando fun a Aalborg que non son de moi boa calidade; desculpade novamente este factor e aquí vos deixo unha pequena mostra do que chamou a atención dos nosos ollos.

Mañá máis!

As dunas da Viuda.

Voando a cometa nas dunas da praia da Viuda. Aquí si que voaba, había vento!!

As olas da praia da Rivera.

Punta e o océano.

Acto solidario de varóns para sacar da taghea o coche dunhas rapazas (brasileiras?). A rapaza, unha vez sacado o coche, volveu meter a roda no buraco!!!

Fumando espero al hombre que yo quiero, entre cristales de alegres ventanales y mientras fumo mi vida no consumo..... banda sonora da viaxe. Manda carallo.

Alacrán dentro da lámpada na habitación.

Buufff, estaba ampliado! Pero días despois vimos un do tamaño anterior.... ñhseisssss

Vistas ao solpor dende a acolledora cabana Manuela. Non se aprecia o océano nesta foto, pero estaba aí co seu son, co seu azul, coa súa loucura.

Mocidade, cores, paiasos o día 1 de xaneiro na praia de Pescadores.

Ás 6.00 am. e fomos voar a cometa a praia Grande.

Sentementos ás 8.00 da mañá

Sentementos ás 8.10 da mañá

Mentres eu escribo na area.

Escritos máis

Dende as rochas.

Unha das cabanas máis orixinais con formas de barcos.

Nunha igrexa evanxélica (creo). Acertada imaxe para os "estudos" biblícos!

Non quero ser Doris Day

2008-12-06T16:04:00.009+01:00

Novamente recupero á escritora Inma López Silva nunha tardía e inesperada entrada. Ven de publicar a súa última novela Memoria de cidades sen luz. A presentación do libro convenceume para mercala. Seica desas que enganchan e les dun tirón; perfecta para 13 horas e 20 minutos en avión destino Bos Aires.

Pero as ganas lectoras fixeron que esa mesma noite xa comezara e, como sabedes, gústame sacar foto a parágrafos e rexistralos no meu arquivo compartido que é este blog:

"... Algunha vez incluso Lucía foi con Casal ás reunións dos da Irmandade e do partido, pero chegou dicindo que non lle gustaba o ambiente, que eran demasiados homes e que na política deste país había que reinventar todo e volver empezar, porque eran as súas esposas, agás excepcións, as que lles daban as ideas, os cartos e os ánimos para facer cousas.

(...)

"Lucía dicía sempre que serían irmandadas, serían republicanas e, sen ningunha dúbida, eran femininas, pero non tiñan nin idea de nada máis. Cando Isaura chegaba con algún panfleto da Irmandade collido na rúa, Lucía púñalle un té e regaláballe un mitin privado, dicindo que empezaría a crerlles a doutrina política o día que a exercesen nas súas casas e puxesen os seus homes a prepararlles o xantar porque, en definitiva, as da Irmandade Feminina eran as criadas dos maridos e dos irmáns, incluído o mesmísimo Ánxel Casal. Irían de feministas, comentaba Lucía nos seus rautos de insidia, pero ninghunha delas deixara de casar, nin deixaran de coser, cociñar ou pasar o ferro para que os seus homes fosen a impecábel envexa de todas as mulleres da Coruña..."

Parágrafos extraídos das páxinas 23 e 30

Na piscina

2008-09-30T11:08:00.001+02:00

O soliño da mañá daba na pista número dous. No seu ascenso do mar os seus raios cruzaban o xigante cristal-parede da piscina municipal. Parecía que quentaban a auga e convertían as burbullas que saían dos meus dedos en peixes diamantes que bulían cara a superficie.

A esas horas séntese o silencio do espertar. Os veciños de pista son os xubilados que nadan tranquilamente acorde co seu ritmo ralentizado do ciclo da vida. Transmiten paz.

Mudarei de horarios.

Grazas

2008-09-16T21:34:00.006+02:00

Belén, recordas a conversa que tivemos sobre que dun ano para aquí a xente, en xeral, remataba os meils con grazas en vez de gracias?

Cando regresaba da piscina fixen reflexionar espontáneamente dúas veces seguidas a un "kiote de Montealto" que estaba sentado nas escaleiras (o "eh" expresa o momento) ; pregúntame amablemente co seu koruño perfecto:

- Perdona: me dice la hora que a mi esto no me va (referíase ao móbil).

- Si, un segundo (teño que coller o meu do peto do pantalón): as tres e sete minutos.

- Moitas gracia-eh-moitas grazas e-eh-anda que con esto hubo un lío que te cagas

(ergueuse, debía chegar tarde e seguía falandome ao lonxe)

y al final la peña dice graciñas.

Que simpático.

2008-09-10T16:06:00.008+02:00

CAGO

na Igrexia

no poder político

na sociedade de consumo e

no nacional-catolicismo!!!!

Vai de música

2008-08-15T13:39:00.007+02:00

Eu que levo a gravadora como estampación das viaxes pasadas, deime conta que a música tamén me serve para iso. Onte merquei un mp3 ao comprobar o maravilloso que ir escoitando Väsen mentres camiño polo paseo marítimo. Estreeino na viaxe en tren Coruña-Ferrol con La machine, alucinante mistura. Algunha música fai que o meu pasado veña ao presente, pero máis ben da vida cotiá, da infancia... Neste pequeno traxecto entereime que cando volva a escoitar La machine, recordarei esta viaxe brillante, mariñeira, gustosa.

Mais o motivo da entrada é falarvos dese "famoso grupo italiano" Fundación Tony Manero mentres escoito o disco ben fresquiño e vinílico de Eclectica Ensemble (Umm maravilla das perspectivas abertas).

Iso, que por fin vinos en directo e, sinxelamente, quería contarvos que me encantan. Directa a súa discografía ao rosa e novo mp3.

Por alí, no concerto, tamén estaban os Loretta Martin outro grupo que fai fanki (meu) que me gustan moito. Cando falo deles sempre engado á conversa que fan falta grupos así.

Vivan as mentes voadoras sen prexuizos localistas.

Veráns coruñeses

2008-08-06T20:18:00.015+02:00

Coma en todos os lados, "hai xente boa e xente mala". Din dos coruñeses ceteuves (coruñés de toda la vida) que son uns pijos e viven da apariencia; non nego que haxa unha tendencia xeral, pero eu, que levo 10 anos vivindo aquí, tiven a sorte de atoparme ceteuves do mellorciño e non farto de repetilo cada vez que escoito a funesta expresión sobre os cidadáns herculinos.

Eles ensináronme os sitios que vos vou mostrar máis abaixo; aquí, ao lado da Coruña hai paraísos deses que permiten que esquezamos todo e podamos gozar do monte, do mar, da natureza sen extenuar.

Novamente teño que pasar os meses de estío nesta cidade (pásamen aquí desapercibidos) e estas evasións fanme vivir verdadeiras tardes e días de verán.

Grazas a vos que me ensinades, acompañades e queredes.

Cala en Carnoedo. Sen normas e moitas minchas!!

Baixada á Cala en Carnoedo.

En Dexo. Moi pretiño da Marola: a tartaruga que vedes aí detrás!

Praia de San Pedro de Veigue.

leite, xema e sucre

2008-07-22T23:23:00.009+02:00

A entrada provisional vai quedar en definitiva polo momento; seguro que terei máis dunha ocasión en volver falar deste trío-cuarteto, que sí, efectivamente, son os compoñentes de Bonovo e que acaban de sacar un bonito disco.

Levo días querendo facer unha entrada; sei o que é pasar por un blog e ver que segue esa última composición durante días, meses... e ti que querías desconectar un anaco do traballo pasas polo blog e eu non dou chicha para entreter os segundos que te permites de vez en cando. E logo que se sumen novos lectores... e ti promentendolles telo actualizado e nada, que non me xurden ideas...

Ideas teño, pero teño que elaboralas, traballalas.... facelas entendibles pola comunidade cibernética o que me supón concentración, dedicación e nestes momentos píllame un pouco a desmán.

Co que estes días ando con este debate sobre que entrada facer... máis esta tarde, hoxe, que estou tirada na cama sen poder traballar nin ir á praia porque tiven un corte de dixestión (ei Rita!, fíxenche caso. Logo vos conto); pero deixoume cun pouquiño de enerxía para poder escribir estas cousiñas e recibir visitas.

Sí, visitas. Viñeron verme Rita e Mariola (novamente apareces) e xusto lles comentei o meu debate sobre o blog. Rita suxeriume que contara o que me pasara hoxe, o do corte de dixestión e a descoñecida causa do mesmo, ou das gaivotas símbolo do pepé e que hoxe tiveron que rescatar a unha cría do patio interior (para as que coñecedes a miña casa: interior do interior, claro). O caso é que marcharon coa miña promesa que ía recostar a pensar na composición a facer.

Na visita á cociña estaba a chave: nin Cristina Peri Rossi nin Ousmane Sembène nin Paula Carballeira (sabedes que son dada a poñer textos doutras): enriba da mesa, perfectamente preparada, entre pirámides de poboación de colombianos que chegan a Galicia no 2006 a RECEITA DE NATILLAS da miña tía. Aí vai:

1º) 6 xemas de ovo, ben separadas da clara (as próximas vounas facer co dobre que teño invitados moi larpeiros)

2º) por cada xema, 1 pocillo de leite dos pequeneiros.

3º) 3 culleradas rasas de sucre

Revolve a pouco lume, sempre remexendo. Para quecer o leite, pódeslle poñer un pouco máis de lume, pero logo báixamolo porque fanse a lume lento; sempre remexendo ata que empezan a espesar aos 10-15 min.

Compróbase sacando a culler e a veces se ves que empeza a "coller cousas brancas" é porque se corta e temos que apagar o lume. E se fai grumos pasámolas por un coador.

Déixanse enfriar e cando estean listas tapámolas (con eses prásticos transparentes) e metémolas na nevera.

Xa me contaredes!

Entrada provisional. Pero se queredes ide respondendo: Quen son estes tres?

2008-06-20T18:07:00.007+02:00

A) os irmáns ilexítimos de Amancio Ortega
B) investigadores de física cuántica da Universidade de Wisconsin
C) os compoñentes de Bonovo

Cuestión de segregación

2008-06-11T16:56:00.010+02:00

Non ía facer ningunha introducción; sinxelamente comezar só co texto da autora, suficientemente impactante. Pero á hora de escribir o título da entrada xurdiume a dúbida: "o texto válese por el só, pero con qué primeiras palabras invito a lelo?, de qué trata o texto?". De repente deime de conta que é a temática dunha das investigacións nas que me vou a aventurar: demostrar con datos estatísticos que no colexios galegos se está a producir unha selección da nenez e mocidade inmigrada. Unha cuestión de segregación.

"Había bloques de xudeos, bloques de católicos e bloques de negros. Nós tiñamos que manternos lonxe dos bloques dos negros, aínda que nunca nolo dixeran explicitamente. Simplemente nos amosaban como había que camiñar, por que rúas, e dicíannos onde non ir, a que rúas. As rúas polas que non debíamos de pasar só tiñan aquilo en común: caras negras, nenos negros. Todas as rúas dos xudeus e dos católicos encontrábanse na mesma área, alternativamente, nunca se mesturaban. Pera a min gustábame ir onde non debía e por iso adoitaba voltar á casa soa polas rúas dos católicos, porque ningúen podía recoñecerme con só mirar para min. (...) Entón, ao achegarme ao colexio, onde converxían nenos que viñan de todas as direccións, había uns bloques polos que todos tiñamos que pasar porque todos iamos ao mesmo sitio e era un feito que, independentemente de quen vivise alí, todos habiamos de rodealos ou atravesalos por cautos que fosemos.

(...)

... No colexio todos os nenos estamos xuntos, especialmetne os católicos polacos, os negros e os xudeos, pero despois do colexio non nos falabamos nin eramos amigos. (...). No colexio tiñamos que querernos os uns aos outros e xogar xuntos no recreo, pero nada máis, despois tiñamos que volver ao lugar de onde viñeramos. No noso bloque tiñamos que caernos ben xa fose así ou non, e non pasaba nada cando faciamos xogos colectivos percorrendo o noso bloque en toda a súa ampla extensión, pero ás veces cando eu só quería falar con alguén ou ver a alguén, a unha persoa que non era do noso bloque, senón alguén máis, algún católico polaco ou negro, entón non podía... porque non se podía, simplemente non estaba permitido."

Texto extraído das páxinas 33, 34 e 36 do libro de

DWORKIN, ANDREA (2001) Xeo e Lume. Edicións Xerais, Vigo.

Gracias Belén por prestarme o libro.

Non á directiva da vergoña

2008-05-13T21:56:00.006+02:00

O pasado 29 de abril fixo un ano que escribín a primeira entrada para este blog. Un experimento. Nin sequera sabía moi ben en que ía derivar e inda non reflexionei sobre o que é na súa esencia.

Teño a idea, pero non o tempo para facer unha entrada de aniversario. Co que estanse a presentar outras cuestións como a que vos deixo nesta nova entrada e que, se me permites Belén, vouche copiar o título e remitir ás miñas seguidoras ao teu blog para que, se queren, firmen ao final.

http://estudiosdeinmigracion.blogspot.com/2008/05/non-directiva-da-vergoa.html

25 abril... outra revolución.

2008-04-25T21:49:00.002+02:00

Sei que é unha data sinalada, sobre todo para os veciños portugueses, pero aquí vou falar doutra revolución.

Resulta que, por primeira vez, vou nun medio de transporte, concretamente, público escribíndovos esta entrada. E concretando máis, na Galiza a 25 de abril de 2008.

Nun autocar para uns, ónibus para outras, bus para outros máis... os pereiras (a liña da miña nenez e adolescencia, liña Catoira-Vilagarcía), os castromiles, os estradéns.... pero é o arriva Coruña-Ferrol o que permite que me entreteña contándovos estas cousas da vida mentres contemplo as rías "medias-altas", "lercheo" coa miña curma....o que pensei que sería a estas horas unha viaxe interminable convértese nun fito na miña vida.

Esaxero?

A verdade é que o feito fixo retrotaerme a ese momento do pasado no que pensaches algunha vez cando sucedería isto (inda que daquelas non imaxinaba algo chamado interné) e reflexionar sobre a sociedade, a vida...

1 viaxe Coruña-Ferrol igual a unha entrada no blog

Haseris e lago Kridtgraven

2008-04-19T23:04:00.015+02:00

Sei que vos gustan as fotos e por iso vou colgar algunhas máis da miña viaxe a Aalborg. Por certo, prestoume moito moito... Unha semaniña que compaxinei coa relaxación, busca da tranquilidade e a actividade xusta sen caer na obsesión"guiri" de, supostamente, aproveitar o tempo e querer velo todo (o máis turístico, claro). Eu so me empeñei en querer ver os verdadeiros museos dos meus detinos: os bares máis "escuros" do lugar (non teño documentos visuais, pero recoméndovos o Fedtebrod).

Un día collín de mapa e deixeime levar: os pasos guiáronme pola estrada de Haseris que polo mapa parecía un barrio da cidade. Pero en canto saías das rúas do centro aquelo xa era aldea: casiñas con xardín lindísimos, nada artificiais... Aquí vos deixo algunhas fotiñas.

Nesta aventuriña cheguei ao lago Kridtgraven. Estaba un pouco escondidiño a pesar do grande que parecía no mapa. Ata aquí guioume unha muller do lugar do máis agradable e explicoume que era un lago artificial que se formou por afloramento da auga tras a extracción do mineral. Encantadora.

Camiño que rodeaba o lago.

Reflexo do sol no lago. Qué boa tarde!!

Neste banquiño sentei a coller enerxías, levaba case 2 horas camiñando. Uummm, dábame o soliño na cara, que gustiño... iso si, levaba posto o chaquetón e o gorriño de la.

Parece unha praia. Era coma pedra caliza.

Construcción ao lado da igrexa

A igrexa do lugar.

Detalle dunha casiña que me gustou. Recordábame á da Familia Monster!

Camiño que bordeaba o lago.

Manías

2008-04-18T15:36:00.003+02:00

Entro no 5 toda cargada e vexo nos asentos de diante un sitio libre. Ao lado había unha señora sentada na beira do asento case ocupando o libre con ademán de querer erguerse.

- Vai saír? - pregúntolle.

- No está libre, lo que pasa es que no aguanto los asientos calientes, ¿no sabes?

E continuaba sentada na beira do asento. Mirei para el pensando que igual lle dera moito o sol (raro no día de hoxe de fortes ventos e chuvias) e que a señora era especialmente sensible ao calor.

- Bueno, los de mi casa si que los aguanto -os asentos quentes, deducín- y los que dejan las chicas así jovencitas también. En esto me parezco a la difunta de mi madre que también no soportaba los asientos calientes....

Enseguida deixei de escoitar o que seguía dicindo a señora, polo alucine máis ben e nun milisegundo pensei, pobre señora, sabe dios que cousas lle meteron na cabeza de pequena, como aquelas de que se tocas un home quedas preñada ou mesmamente se te sentas nun sitio que ocupou el... Non sei, foi o primeiro que me veu á cabeza e logo pensei, vaia traballiño que debe levar a señoriña e logo pensei, vaia manías ten a xente (seguro que outras manías máis coñecidas non as ten) e finalmente decidín facer unha entrada no blog!

O Canal 24h de TVE gana ao Galicia Noticias

2008-04-18T00:20:00.003+02:00

A noticia era acerca da polémica do Pazo de Meirás. Comentaban que os veciños non teñen unha posición clara; para demostralo, un clásico, os xornalistas vanlle preguntar:

Señora cos rulos postos, vermellos todos e non quedaba nin un pelo sen enrolar. Declaración á cámara:

"Yo... [prolongado, pausas semilongas entre as expresións]

si es mío

si es que es mío ....

[contundencia] no lo veo correto!"

Incríble!

Apreciacións

2008-04-04T20:39:00.013+02:00

Gustaríame falarvos cada unha das reflexións que xurden cos paseos, así que vou axudarme de fotos con pequenos comentarios para que se faga máis ameno o asunto (que senón escribo moito). Seguro que me quedan cousas no tinteiro, pero aí vai un pequeno resumo do día de onte e de hoxe.

Ah, e perdoade a desorde... esta plantilla non se presta moito a grandes deseños, co cal está un pouco desorganizado.

Non me puiden resistir mercalo; canto me impactou cando o vin no super; é que se chamara Morten ou así pasaría desapercibido, pero "Matilde"... Seica os daneses bébeno pola rúa (inda que tamén vin máis de un cartón tirado polas beirarúas nos seus diversos formatos). Gustaríame coñecer a historia deste cacao!

Matilde "por detrás"!

A bici do carteiro

Recordades o sabor dos chicles de fresa? E os cromos nos que viñan envoltos? Tatoos de coelliños!

O super Netto (o Día de aí) é un dos máis baratos de Aalborg (teñen sorte as rapazas). Nel atopei a maizena e o batido Matilde!!

O máis próximo aos grelos que vin por agora. No Asian Supermarket

Comercio étnico na rúa das rapazas.

Debuxo no lateral dun edificio.

Detalle do mural, a alguén en Aalborg tamén lle gusta pintar floreciñas coma min.

Apreciacións I

2008-04-04T20:19:00.013+02:00

Este é o edificio de correos. Esta mañá envieivos as postaliñas dende aquí. Tomádeas coma o meu agasallo da viaxe.... é a fachada do edificio que se vía coa Studenterhuset da entrada anterior.

Sistema de iluminación, ténue; de noite non se ve ren... sonche pouco nocturnos aquí....

Onte, antes de saír a pasear ao lago. Que gustiño! despois de comer... na habitación que me deixaron.

Escaparate dun salón de peiteado ao lado da casa das rapazas.

Mallorca bar....

En Aalborg non todo me gusta; teñen manikis colgados como se fose aforcados e dame arrepío. E como esta tarde andiven por unha avenida con "bastante" tráfico, vinche uns cantos jañáns (deses que corren co coche, xa sabedes)

O que vos contaba, acabo de vir de pasear (hoxe chovendo...) e puiden sacarlle unha foto a este sistema!

Reciclaxe a tope!!

Máis casiñas. As que me coñecedes, sabedes que me encanta mirar no interior das casas! E aquí non hai cortinas nin contras!

Apreciacións II

2008-04-04T17:02:00.010+02:00

Unha esquina da vila.

Aquí tedes o que vos contaba, un mostrador de móbiles en plena rúa; a quen non lle entra a tentación de levalo con unha?

A camareira do bar Osterport! Encantadora, séntase a falar contigo e a contarche, agárrache das mans. Moi cercana e cariñosa, (quen dicía que os do norte eran fríos?) mirade a foto, como te agarra. Ensinounos a dicir propina en inglés (imaxinádesvos aos nosos avoiños falando un perfecto inglés? a ver se Angelito Quintana lles da unhas clases) e non quería que lle deixáramos porque eramos estudantes e entende a nosa situación; explicounos que, en xeral, a xente non espera propina dos estudantes (que marabilla que siga a pasar por estudante!! varias veces me pasou!). Cervexa barata, céntrica e atención inigualable! Recomendado!

Situación do bar cando estábamos alí. Non se escoitaba a "tragaperras".

Dúas cervezas 22 coronas danesas, o que ven sendo: 1,5€ cada unha. E coa atención entrañable da camarera, jazz cando chegamos e inda que había unha panda de homes borrachos do país, estaba máis silencioso que o meu edificio pola noite.

Restaurante Casa Blanca, ao lado do porto. Non podemos permitirnos os seus prezos (comida spanish, xa a como na casa).

Onte tivemos soliño, que gusto me deu pasear polo lago Ostre Anleg. Aquí vimos en acción as palomas-pato!

Outra vista da vila.

Un oco da vila.

Outra industrial. Por aquí pasamos para ir ao lago Ostre Anleg (non se escribe así, eh, pero non atopo os caracteres)

Aquí haiche moita industria! Esta vai para Manolo, que se estivera aquí non dubidaría en sacarlle unha foto!

Debe ser o "Hola" danés, nun cartaz xigante. Para Ana! (vaiche encantar a postal que che enviei!)

O anuncio dun taller de bicicletas. Que graciosos ian dous nenos hoxe nun carriño remolque a unha bici!

Resulta que na academia de inglés á que asisto o protagonista da serie (exercicio de rol) está a ler este libro. Supoño que imaxe das protagonistas cambiaría notablemente en England ou Spain. É un dos poucos cartaces que se poden atopar pola rúa con cola.

As rapazas teñen unha patiserí exquisita na súa rúa. Esta tarta estaba deliciosa e a pasteleira é encantadora. Uunmm. O pan do día está riquísimo tamén!

Studenterhuset

2008-04-03T22:23:00.011+02:00

Á dereita da foto a Studenterhuset.

Os mércores os erasmus de Aalborg reúnense na Studenterhuset, un local público que pertence á universidade e fan concertos, actividades e serve de congregación de xente de todas partes do mundo neste día. É a primeira vez que coñezo ese mundo desde dentro. Teñen un "book face" e alí entéranse de todo, excursións, festas...

O venres hai convocada unha, festa, claro. "See you on friday" era o máis repetido na despedida. O mércores para coñercerse, primeiras aproximacións e ver por onde van os tiros (un cadro xigante de home e muller nús de cintura para abaixo no local) e o venres bacanal, vamos, que "vas ao que vas" segundo me informan por aquí.

A salientar, en xeral, do encontro:

- estaba cheo de morenos, pouca exclusividade para as sureñas europeas (e vou falar en masculino porque o 80% eran varóns).

- a uniformidade no vestir respecto a Coruña -que é o que coñezo- (a globalización é o que ten, non só na festa, senon tamén pola rúa).

- tendencia a formar grupos homoxéneos segundo xénero.

Ricas anécdotas:

- pásame igual cando vou a congresos (é o que me acordo agora) e hai xente diversa: de repente estou nas súas terras, xeito barato de viaxar ( e sei quen ía disfrutar moito analizando todos e diferentes riscos faciais).

- vin a un tío cunha camiseta do bloque de Arzúa e fun sen pensalo a falar con el (pobre, asustouse todo) xa que teño familiares militantes e no goberno dalí. Regaláralla non sei quen, nada que ver coa familia. O caso é que por uns segundos esquecín que estaba nun lugar do norte de Dinamarca e falaba en galego cun rapaz de Santiago que fai un master de enxeñería industrial.

- tamén puxen a proba o meu inglés; hai que ver a fluidez que che da o alcol! (todo o contrario ao estado de urxencia no que me vin no aeroporto de Copenhague, que nin entendía, nin era capaz de enlazar ren neste idioma). E non vexades como lle dicía ao camareiro (estudante voluntario) "in Spain is more!" cando vin aqueles mililitros de wisqui no vaso. Non houbo maneira de convencelo.

- o máis surrealista foi cando falaba cun rapaz de San Diego en inglés e el en español (Nasas! tiven conversa con el grazas aos vosos datos e ao Seminario de Políticas Migratorias).

Sen frío

2008-04-02T16:38:00.009+02:00

Ola a tod@s!! Xa estou en Aalborg. De vacacións. "A Aalborg de vacacións?" - exclamou estrañado un "español" cando embarcábamos en Copenhaguen para aquí.

A miña curmá está aquí de Erasmus, vive no centro, seica nun dos edificios máis antigos e ruinosos (xa lle gustaría a calquera de nova construcción de aí), pero co encanto que lle engade esa solera. E xa puntualizo que aquí tamén pódese atopar no medio das casiñas bonitas, eses edificios do progreso do cemento dos anos '70 de aí e uns bos tellados de uralita! (inda que o cacho de herba do patio do edificio que ides ver na foto sería impensable aló).

Para ser o centro, apenas hai tráfico (en hora punta!; un domingo na Coruña hai máis coches sen dúbida) e xente. Segundo o Danmarks Statistik 195.145 habitantes a 1 de xaneiro de 2008 na rexión de Aalborg (merda, que fago mirando estas cousas, estou de vacacións!). A tranquilidade que busco está asegurada.

Baixamos á rua para o meu primeiro contacto coa cidade. En realidade o primeiro foi onte á noite cando cheguei arredor das 22.30; a iluminación tenue e o estilo arquitectónico fíxome recordar Viena e Budapest; pesei que isto era un risco das cidades do leste, pero comprobei que non.

Primeira impresión: outra vez traballo! a rúa con maior empresariado étnico de Aalborg (localicei un "todo a cien" vietnamita); vin diversidade pola rúa. A maioría visible dos morenos de pel aquí non son de orixe latino como aí. Turcos, quizais? Daneses de orixe chinesa que chegan de Groenlandia, segundo me comentou a miña curmá? Traballo aparte, dáme a sensación de que cada vez que vexo a un autóctono penso que é un turista.

Os bares-restaurantes teñen terrazas e todos os comercios teñen stands fóra como se fose o mercado de Padrón. Comenteille a miña curmá: -"ostris! hai mercado hoxe!", -"Non, son as tendas, sempre teñen as cousas fóra salvo cando neva" (igual que os bares coas terrazas e mira que aquí chove). En pleno centro, imaxinádevos as tendas da rúa Real ou do Príncipe en Vigo coa súa mercancía fóra (imposible, alí mangaríase todo).

Pero o que vos quería contar é que non fai frío. Saín á rúa sen abrigo, luvas e gorro; dúas mangas e o chal! Estupendamente paseamos polo centro de Aalborg nas horas do medio día.

Agora chove, vexo caer as gotas sobre as casiñas de cores desde a confortable habitación que me prestaron.

Aproximándonos á estatística

2008-03-28T20:55:00.022+01:00

O IGE acaba de facer público un portal de carácter didáctico para ensinarnos a facer uso da Estatística. Está deseñado para alumnado de secundaria e bacharelato, pero ademais, baixo o meu punto de vista, é un bo medio para todas aquelas persoas que queren acercarse dun xeito sistemático e fácil á estatística. Incluso diría que ameno.

A veces, cando nos poñemos a utilizala dubidamos de cousas coma calcular o crecemento anual dunha poboación ou facer un grafiquiño en excel, sinxelamente porque na nosa formación (para os que tivemos oportunidade) nos explicaron o seu significado e como calculado con fórmula, pero non nos ensinaron como iso se facía en programas informáticos ou, mesmamente, como baixar os datos dos institutos oficiais de estatística.

Creo que este portal é unha boa referencia e unha ferramenta para axudarnos a traballar neste senso ou aproximar a todos aqueles que idean a estatística como "cousa para matemáticos" e/ou teñan certo desagrado pola mesma. Ou, no me caso, que estou máis acostumada a tratar as estatísticas de poboación aquí móstrame como utilizar outras, por exemplo, de corte máis económico coma os "prezos" e non me avergoña nada recurrir á páxina inda que sexa para alumnado de secundaria.

Esta é a dirección
http://www.ige.eu/educacion/index.htm

E esta é a nota de prensa na que se resume o seu contido
http://www.ige.eu/estatico/pdfs/s5/notas_prensa/portal_educativo.pdf

E se queredes achegarvos dunha maneira aínda máis divertida tedes este libro:
Gonick, Larry & Smith Woollcott (2001) Á estatística, ¡en caricaturas!, SGAPEIO, Santiago de Compostela.

Ánimos!!

Inversión

2008-03-22T15:10:00.010+01:00

Vivo na Coruña. En Montealto.

Da miña casa sepáranme dous minutos a pé (meu) do campeiro da Torre de Hércules.

Gústanme os días de sol do inverno, do mediodía, cando o lugar desertiza e só existen os verdes e os azuis.

Onde a caracola
hai uns bancos ola;

alí están o ceo-mar e o mar-ceo.

Os barcos-nubes e as nubes-peixes.

que podemos ver polas mañás na tele? Segunda Parte

2008-03-18T16:56:00.009+01:00

Eran as 10.20 da mañá e volvín a sentar a almorzar diante da televisión; desta vez na miña casa e sen a agradable compaña de Mariola e Musampa. Fixen zapping e parei nun debate dun programa chamado “Espejo Público” en Antena3 que hoxe trataba sobre a infancia e a violencia diaria que a rodea. Vaia! - dixen para min- por fin un tema serio; a ver que din.

Espero a que remate de falar o primeiro invitado -collino a medias- que falaba cousas, neutrais, sen decir algo que poda dar a clave ou crítica da situación, pero nada aberrante que che fixera levantarte e escribir unha entrada no teu blog. Despois dos poucos minutos de debate que oín, concluín que este home era o máis asisado.

A seguinte intervención era a de Juan Manuel de Prada (creo que era el). O anterior era un bendito: falando da loita libre dixo algo así coma “Yo estoy completamente de acuerdo y además me parece maravilloso. Eso es lo natural, los niños siempre se pelearon, es un juego, una violencia lúdica, no hay nada, pero nada malo en ello –incluso se remontou á epoca helénica precristiana para tomar un exemplo; El niño se desahoga, suelta la adrenalina y se va tranquilito para casa y así no le pega a la madre y en un futuro no será un maltratador...”.

A presentadora botándose as mans á cabeza e dicindo algo así como que as nais, segundo a súa opinión tiñan que deixar, entón, que os nenos se peguen entre eles e ás profesoras tamén, etc, etc.

Rematados estos discursos, un terceiro continuou dicindo que os nenos que vexan esa violencia na televisión era totalmente inocuo.

En fin, todas estas xoias centradas no neno varón, claro; estaba esperando cando nalgún momento se introducía a cuestión de xénero (que era inevitable) e que estaba completamente ausente dos cerebros destes homes; en alto e ao mesmo tempo: “es que los niños y las niñas son diferentes”.

Non quixen seguir escoitando. O mando da tele dache o poder para calarlle a boca a estes individuos.

PD. Menos mal que agora as criadoras de nenas e nenos non están na casa polas mañás.

marketing

2008-02-18T12:33:00.010+01:00

Adiviñastes entón con quen fun a Viena? Deixeivos un tempiño, eh?! Pois aí vai a solución: fun co veciño de aí da dereita: o creador da coñecida zona da zanfona; a buscar unha zanfona, claro; a súa zanfona. Estiven alí, nese momento transcendental cando o músico toca por primeira vez o seu instrumento. Soa estupendamente e, sen dúbida, deleitaranos con esa simbiose iniciada en Viena.

Este zanfonista ensinoume o sistema que está aí, ao final da páxina: o número de visitantes do blog. Como poderedes comprobar (se vos apetece seguir lendo) nesta entrada volverase a conxugar a socioloxía coa estatística ou viceversa.

Pois resulta que se pinchades no nº de visitas podedes, entre outras cousas, saber as palabras que introduciu en google unha navegante para chegar ao meu blog. Primeira conclusión: a xente non cae no meu blog porque lle guste ler as entradas rosalianas ou pola temática... non

Fixen un filtrado eliminando datos daqueles servidores igual ao meu (xa que conta as entradas que eu fago, non vale!), da institución para a que traballo ou entre os que son de xente coñecida (como podedes comprobar, está todo controlado en internet; María sei cando me visitas dende Aalborg!).

Queredes saber que entrada eleva a media de visitas do meu blog? A “negra do vibropower”! (2ª entrada do mes de novembro). A xente escribe en google: vibropower (5 veces), vibropower anuncio, vibropower negra ou negra vibropower (4 veces), anuncios tv vibropower, la negra de vibropower (3 veces) e a última xa é a repera: vibropower la del anuncio, aí!, con énfase sobre o que se quere buscar. En fin, os da empresa de marketing do vibropower saben ben o que fan.

Máis? A xente tamén cae buscando a letra da muiñeira de Chantada (con frecuencia, eh?) e unha cousa que teño pendente de investigar: a “canción pi pi po”. Que será? un tema tradicional? unha canción de moda? As palabras que introducen son música pi pi pi pí po po po po, música pi pi po, canción pi po pi po, poema pi.... a saber.

Westbahnstrasse

2008-01-26T20:02:00.001+01:00

é unha rúa do centro de Viena

Nela podemos atopar unha igrexa (a nos serviunos de referencia, posto que a pensión e o obradoiro do luthier atopábanse dobrando o templo)

E esta xastrería: qué bonita!

"A mi esa mujer no me inspira"

2008-01-18T10:08:00.000+01:00

Ando estes días moi ocupados pensando en que nova entrada facer; pero xa unhas traballadoras do Sergas encargáronse de inspirarme.

Hoxe chamei ao meu centro de saúde para pedir cita para o dentista. Ao 4º intento (en varios días) cólleme unha señora e dime "un momentito": 5 min e porque cortei.

Esa muller tería a súa desculpa se tras a miña petición fora a facer a súa tarefa, pero alí ficou lercheando con outra traballadora do Sergas. Estaban a poñer podre a unha terceira muller.

Con un perfecto castelán de sra de Palmirez coruñesa comentaba a compañeira da que me colleu o teléfono:

"... esa mujer es muy sabichona, ¿no sabes?, es muy sabichona..., muy mala. No es nada discreta, a mi no me va. Aunque, bueno, a mi nada me hizo, pero no me inspira, esa mujer no me inspira. A mi nada me hizo..."

Non escribiría esta entrada se non fose pola "inspiración".

Cantiga de Nadal

2008-01-04T13:44:00.000+01:00

A noitiña de Nadal

noite de grande alegría

caminando vai José

caminando vai María

Caminaron a Belén

a Belén lleghar día

cuando a Belén llegharon

toda la ghente dormía

Abre las puertas portero

portero de portería

no las quiero abrir triste

porque dormir no tenía.

Caminaron más abajo

cerca de una fuente fría

donde estaban predicando

cuando la virghen dormía.

Este cantiga cantouma miña avoa no Nadal de 2003 (é probable que estea incompleta).

O cura de Cimadevila (parroquia de Arzúa) dáballas escritas para cantar o día de Nadal. Recitaban cando pedían polas portas o aguinaldo todos os rapaces da aldea. O aguinaldo eran pesetas que serían postas en común (cousa que resalta a avoa: “non as gardabamos cada un para sí”) e destinadas xeralmente a mercar pezas para o nacemento. Miña avoa tocaba a pandeireta xunto cunha moza do seu tempo que o cura lles dou para acompañar as cantigas nestas datas de nacemento.

Natal Precario 2007

2007-12-30T17:53:00.001+01:00

Non puiden estar na festa TRANSmaribolhera, pero si neste último maribingo! Aquí vedes os resultados do que anunciaba na dereita nas vosas pantallas.

Atención ao baile de LaTalibana coa canción de Xuxa. jiji

ah! e encantáronme as actuacións de TábatalaNuit.

Day, non Dey

2007-12-27T10:26:00.000+01:00

Onte fun visitar á miña avoíña; unha vez máis regaleille un libro, en galego; recordo as dúbidas que tivera á hora de mercarlle o primeiro: en galego ou castelán?; gardo discursos dos que din que só poden ler en español, que en galego non saben ou élles máis dificil... imaxinei que para a avoa, educada na República ata que a Guerra Civil truncou a súa carreira e xunto con todos os textos posteriores sempre en español, ler un libro en galego poderíalle custar un pouco.

Pois nada máis lonxe; tras os seus agradecementos apurou a ler o título Non quero ser Doris Day (gracias Inma pola dedicatoria, entrañable) e a abrir arbitrariamente unha páxina para saber de que ía: caeu na parte de Woody Allen e o dolar. Que bonito escoitala deletrear B-o-o-d-y A-ll-é-n como as nais de Manu e Oscar cando falan dos actores de Hollywood que viron nas pantallas das vilas cando estas inda tiñan cines.

É Day non Dey. Ergue os ollos, sorrí e di: “está en galego; gústame ler en galego” e continua entusiasmada a súa lectura; un par de frases... levanta a mirada e repite que lle gusta.

A avoa sempre pensa que os libros que lle regalo escribinos eu; e eu sempre lle contesto que non, que cando eu escriba un libroooo.... e ela sempre continua: “eu se fose nova e soubese todo o que sei hoxe non escribiría un libro, senon dous ou tres ou catro!”

Cando marchaba, no bico de despedida murmuroume na orella que lle gusta ler cousas en galego porque todo está en castellano e que agredece algo diferente, novo, distinto... (entendinlle en todos os sentidos)

díxenlle que xa me contaría que tal as aventuras e desventuras da protagonista en París!

2007-12-27T00:40:00.001+01:00

Composición

2007-12-22T17:39:00.001+01:00

Decidín chamar a esta entrada Composición. Pretendía facer un poema cos ingredientes dos pelotazos (produto de Matutano) e resultou o que segue, que non sei moi ben que é:

Pelotas non só é un Estado que hai no Brasil

500 kilocalorías por cada 100 gramos

a miña é de 1.500

Produto de aperitivo forneado? con sabor a queixo:

sémola de millo (73%)

aceite vexetal (de coco ou de palma?, saturadas);

sucre

e sal;

aroma de queixo. Umm, que rico ule; formado por:

lactosa (de onde se extrae?),

substancias aromatizantes (cales?)

soro de leite en po: leite en po! leite en po!

queixo en po: viva o po! viva o po!

potenciadores do sabor: glucamato monosódico

inosinato

gualinato disódico.

Agora

os colorantes!

Preparadas listas xa:

extrato de pementón (permitido no cifras e letras?)

annato (que rima con glutamato e inositano)

tartracina

carmoisina

amarillo anaranjado S

e...

azul brillante FCF (iso non da gases?)

asijeriasudfuhasuasdfiuaseisinaisinaatoatoónicoónico!

Coma as bruxas

2007-12-19T08:32:00.000+01:00

Aproveito que teño o portátil ao lado da cama para contarlle ao mundo, antes de saír da súa calor, o que acabo de soñar.

Puxen Chocolat para durmir (véxoa por enésima vez) e non sei se foi o vento que leva a nai e filla a migrar polo mundo que un aire parecido existía para que miña irmá máis eu puidéramos voar Madrid-Budapest en vasoira!

Que guai! Despegamos con pilotos, iso sí, dunha especie de garaxe xigante subidas cada unha no seu coxín con forma de táboa de planchar. A compañía era a portuguesa TAP, que segundo me explicaba miña irmá no voo non podían voar ese día a Portugal e facíano a Budapest.

O despegue foi duro, en canto a plataforma se elevou do chan tiven que agarrame fortemente á táboa mol porque os bruscos movementos puxérnanme cabeza cara abaixo.

E de repente, xa voábamos nas nosas vasoiras por vilas, nalgúns momentos á altura do cuarto piso dos edificios; eu ía de primeira e miña irmá viña detrás co piloto que a guiaba (que sorte! eu tíña que apañarmas), pero logo xa se achegou e íamos parolando xuntas polo ceo (sen piloto, quen sabe que pasaría).

Pois nada, nun chisquiño xa andabamos de visita cultural por Budapest, supostamente nos mesmos sitios nos que estivera fai un par de anos cos meus amigos (de verdade) e comentáballe a Carol (miña irmá): “ai que ver o tempo que nos levou chegar daquela, e mira nós nuns minutiños...”

Na escea xa sumaban máis protagonistas: miña nai e o meu sobriño... os soños sonche así. Prometía, pero soou o despertador.

PD. a imaxe é un fotograma extraído da peli Chocolat

Catoira en Jaén

2007-11-30T22:18:00.000+01:00

"Catoira! ven pa quí!!" grítame Manuel cariñosamente. Xa tiveramos pequenos cometarios nas coincidencias das rutinas ao longo do seminaro. Pero hoxe coñecino nun descanso: "claro gallega"

E preguntoume de donde era; ilusa de min díxenlle Coruña, porque é o máis coñecido e dime: "yo lo que conozco son las Rias Baixas, Catoira: Dimo" Buah que forte, que me digan unha parroquia de Catoira. Continúa: "de allí me traje una niña!" que fuerte!! pregunteille se a adoptara e comezoume a contar que coñecía a Ramona Castaño, veciña de alí e concellala no seu momento do PSOE de Vilagarcía e a Javier (Gago, claro, o alcalde). Seica Ramonita (que é como a coñecemos na miña casa _acaba de lerchearme a tía Fina que se separou) deixoulles a casa todo o mes de agosto de 1999 e coa súa compañiera viaxaron por Cambados (o que máis lle molou), Combarro, toda a costa da morte, Padrón recordábao con pracer.

Entre ribeiro e ribeiro, albariño e albariño e boa comida o tío enxendrou xunto coa súa moza á filla que ten agora. Colleume cariño, tróuxenlle bos recordos, semellaba feliz. Faloume do curman de Touriño que é de Vilagarcía e estaba postísimo no que está a acontecer en Galicia, por exemplo, o pase a propiedade da Xunta da illa de Cortegada, o do pazo de Meirás ("ese hombre pequeño"...), poñia boa intencion co galego, gustáballe (Galicia gústalles a todas as persoas que me preguntaron e tiven a oportunidade de falar con elas), en definitiva un coñecedor e un vividor da realidade galaica.

No aperitivo final, xusto despois de chamarme "Catoira!" contáballe a un o caso do mes en Gondar: "y Ramona, anda que ella sabe que a los que nos gusta la bebida... me enseña la bodega llena de orujo y que podía disponer de ella; claro, despues de mis almejas de Carril, las vieiras y mis vinitos llegaba a la bodega y le daba al orujo, ohh, que rico" (non me estraña que quedara con regusto galaico). E logo segueme a contar: "yo hice el camino de santiago, sabes desde donde". Eu sumei os seus comentarios e concluín: "de bar en bar" e riuse, notábase a conexión da cultura de bar que soubo pillar moi ben e dixo que fora da praza do obradoiro para adentro, ese foi o seu camiño.

En fin, vos podedes imaxinar como é fisicamente Manuel R. S., (seino porque ao final deume a sua tarxeta ao preguntarlle que facía alí no seminario, se viña dalgunha universidade. "no, qué bah!, te dejo mi tarjeta" Coordinador de políticas migratorias da provincia de Granada, Belén, toma nota para a túa tese): panza de vividor e bigote e un falador falangueiro agradable.

Un bon broche final para quedarme cun bo recordo dun seminario que comecei un pouco incómoda en canto a acollida e dinámica do mesmo, pero que ao final sentín a calor dos asistentes que coñecín e me coñeceron.

Cea Multicultural

2007-11-30T00:53:00.000+01:00

“Me encanta tu asento” anda un andaluz por aquí obnubilado pola miña presencia no Seminario e o meu acento “es que nunca escuché el gallego” –reflexiona e volve a admitir “si, es verdá, nunca escuché el gallego”

Ando por Jaén, bueno, Baeza, concretamente nun seminario... o caso é que dentro de todo o estipendio incluíase, por suposto unha cea nun restaurante de superluxo onde pareciamos medievalos ricos en mesas desas redondas no patio este da foto. Ao gran co que vos quero contar:

menuda mesa multicultural:

▪ un vasco, vasco (que contou que os chineses lles mercaran o estadio Anoeta e a Real Sociedade para promocionar os xogos olímpicos).

▪ o andaluz que corta o bacallau, é dicir, o que decide e destina os cartiños para a investigación da inmigración en Andalucía

▪ unha milanesa (italiana de Milán, non o rebozado) que lle encanta comer e beber rioja (que por certo estaba boísimo, do nivel do restaurante, por suposto).

▪ unha ecuatoriana que o seu marido estivo nun instituto que hai en Bamio (que gracia escoitarllo pronunciar rapidamente e por unha foránea; é unha parroquia de Vilagarcía) do ISM –Instituto Social de la Marina- e que as xentes de por alí todas coñecemos.

▪ unhas andaluzas (adultas, poderíase dicir) que falando dun bar de Sevilla comentaba unha delas sobre os canutos “y me ofrecieron y estaba hasta bueno” orgullosa de que a tomaran por unha jipi.

▪ e a galaica (que fai unha galaica no medio dos andaluces que están ben contentos da percepción de que o Seminario chegue tan lonxe como o andaluz do incio?)

PD.O seminario é o V Seminario sobre la Investigación de la Inmigración Extranjera en Andalucía. Reservo comentarios-conclusións para outro momento ou para as que queirades preguntar!!

Massiel non nos queda tan lonxe

2007-11-21T17:21:00.000+01:00

Continuo coas amigas. Nada coma un domingo de inverno de chuvia para montarnos no coche e tirar para Santo André de Teixido, Ortegal... e non poder saír del, claro. Acostumo a levar unha grabadora ás excursións afastándome de imprimir a imaxe (que ficará no arquivo do meu cerebro) e gardando para o recordo as vivas conversas que mantemos. En vez da posterior sesión "album", sesión "escoita" pero coa dobre vantaxe de que ao mesmo tempo será tamén un pase fotográfico porque nos axudará a traer esas imaxes que gardamos no seu momento.

Reproduzo aquí unha das tantas historias que nos contou Ana ese día:

Eu creo que a miña mellor intervención nos medios de comunicación foi no programa de (...) da radio Narón esa, Radio Fusión de Tomás Lijó cantando "Eres" por la radio (eres por la forma de ser conmigo lo que mas quiero!!...): porque foi un día que foi cando Massiel se puxo en contacto con nós.
Pois resulta que o ano pasado cando fixemos a revista saía un artículo de Massiel; pois resulta que Carmela, a da Bota (...) ten unha amiga que é veciña de Massiel; entón colleu e lle foi a dar a revista. Vale, Massiel flipando. Entón vos lembrades que fai como un ano Massiel foi ao programa de Antena3 "donde estás corazón"? Bueno, pois foi.
Entón chamaron da redacción de "donde estás corazón", Massiel lles dixo que nos chamaran para que miráramos o programa porque éramos superfans dela. Entón a istoria é que nesas datas, joder o ano pasado todos os luns participábamos no programa do Tomás Feijoo (...) entón tocoume a min o luns este, que ademais era luns de antroido e eu estaba no Terra e xa me iba a disfrazar i nada, de momento falei dos carnavais, non, de como íbamos a disfrazarnos e non sei qué i o Tomás Lijó chamou a Massiel para ver se podía entrar en antena (porque lle comentamos a historia), chamou a Massiel "oye oder estaría guai que a Massiel entrara aí en antena, xusto como se fora unha sorpresa para ti, non?" i o Tomás "ostia! Massiel!"
Qué pasou? Que a Massiel estaba de obras en casa e non puido entrar en directo entón cantei eu "Eres".

que podemos ver polas mañás na tele?

2007-11-13T10:03:00.000+01:00

Encántanme ir ás casas das amigas a almorzar, só a iso. É estupendo apuntar na túa axenda: "mañá almorzo en casa de Mariola" ao mesmo nivel que calquera tarefa laboral e afastarme das rutinas facendo que ese momento da xornada sexa un dos máis agradables do día sobre todo se sentes a prácida calor do sol na cara.
As persoas que acostumamos a traballar polas mañás que nada máis erguernos poñémonos diante do ordenador é probable que non saibamos que botan na televisión a unhas horas nas que, segundo comprobei, se segue a manter o perfil de televidentes en décadas: as amas de casa.
Se vos pica a curiosidade e non tedes unha tele á vosa disposición co programa zattoo.tv poderedes comprobar o que vin onte almorzando na casa de Mariola:

· anuncio dunha muller no seu fogar con experiencias case orgásmicas ao usar e ulir os seus pos da lavadora.

· a Ana Rosa estupenda que parece que non pasan os anos por ela

· millóns de anuncios de créditos rápidos (mediatis, cofidis, openbank)

· vibropower, un aparato (que seguro que non tes sitio onde metelo na casa) que coas súas vibracións quedas coma a negra do anuncio (que se lles pasará ás amas de casa pola cabeza...)

· debates, debates: sobre dramas, cantos máis mellor: desaparecidos, violadas, maltratos.... e sobre política canto máis fundamentados sobre prexuizos estean os argumentos, mellor, máis éxito van ter .... logo teremos para opinar no super ou á hora do xantar (en caso de haber algún tipo de cruce de palabras, máis aló de que a comida non me gusta).

· a Belén Esteban como comentarista número 1 do anterior

· colchóns que che sacan todas as dores do corpo

· e aparatos que che "facilitan" esas tarefas do fogar que, si, ti, a que miras coa escoba na man, estás facendo neste momento, non sería marabilloso?

No entanto, creo que o resto do día a programación non mellora.

mocidade

2007-11-05T22:13:00.001+01:00

Fun a Sevilla a un curso titulado: Inmigración: Juventud y Segunda Generación. Expuxéronse un par de estudos onde as investigadoras partían e defendían a atención que se lles debe prestar ás opinións do colectivo do que elas facían obxecto do seu estudo; neste caso a visión sobre súa integración na sociedade que lles tocou vivir dos descendentes de persoas que experimentan un proxecto inmigratorio .

Recordei un dos meus traballos de investigación sobre inmigración centrándome na eterna esquecida mocidade e adolescencia abordando a estes descendentes non como segunda xeneración-fillos/as de inmigrantes-inmigrantes senon como mozos e mozas que son, cos devires que entraña esta etapa da vida. E entre a escasa bibliografía que existe nesta temática (e xa podemos ir poñéndonos as pilas) atopei este texto que creo que achégase á esencia de algunhas das conclusións ás que se chegaron no curso.

Extraíno da Revista de Juventud, nº 66 (2004)
[http://www.injuve.mtas.es/injuve/contenidos.item.action?id=2062496077&menuId=1963852640]
dedicado á intervención social e inserción da mocidade inmigrante. O artigo é de Carlos Giménez Romero e titúlase "Carta de una hija de inmigrantes. A quien corresponda". Recordo que seleccionara os parágrafos que siguen:

“Bueno me despido. Me ha servido escribir esta carta, me ha hecho reflexionar y me siento contenta de haber tratado de hacer visible, un rinconcito al menos, de la vida de esta generación a la cual pertenezco.”

“Si eres un estudioso de la inmigración y de nuestras vidas y avatares, como mi profesor de antropología, por favor hazlo bien, sé fiel a la realidad, no caigas en el tremendismo, haz pensamiento nuevo, sólido y, por lo tanto, en el mejor sentido de la palabra, crítico”

“En el caso de los jóvenes, ¡¡qué bien nos suena las pocas veces que oímos que se nos llama por nuestro nombre (bien pronunciado) y con normalidad, que se nos considera nuevos alumnos, nuevos vecinos de la barriada o juventud recién llegada!. Lo que quiero decir es que todos desempeñamos papeles y roles en esta vida (escolares, deportistas, pacientes, vecino del pueblo o barrio, etcétera) y eso es lo importante, lo que nos une, y no siempre marcar, erre que erre, la barrera, la frontera, la línea divisoria, de la extranjería. Está claro el “juego” ¿no?, el triste e injusto juego de la exclusión.”

“En cualquier caso si se opta por verlos como jóvenes inmigrantes, lo que sí pido por favor es que se tenga en cuenta lo provisional de esa forma de ver las cosas: ¿Por cuánto tiempo va ser así? , ¿Hasta cuándo? Si una vez que ya no sean jóvenes sino adultos, y pongamos por caso sean taxistas de su municipio, panaderos de su barrio, la estilista de la peluquería, el profesor de idioma o la concejal del distrito, ¿van a ser considerados, ante todo, como inmigrantes?. Esto que digo, no afecta solo a los jóvenes de origen extranjero sino también a los adultos, a la primera generación: para que la integración sea efectiva es imprescindible que seamos percibidos, tratados y considerados como ciudadanos, como nuevos ciudadanos, como lo que somos.”

“Dicho todo eso, un consejillo si me lo permites: cuando te refieras a nosotros, por favor no pierdas de vista que somos un grupo realmente heterogéneo y que, además de la “identidad –como joven hijo de inmigrantes tenemos otras identidades y sentidos de pertenencia. Vamos, como tú., como todos (Un inciso: ¿somos un grupo, una categoría social, un “sector de la juventud” o qué? Te dejo la pregunta por si te gustan, como a mí, las ciencias sociales)”

“Si eres una autoridad o un responsable político, alcalde, concejal, etcétera, me gustaría transmitirte lo siguiente. No sé si Uds. son del todo conscientes de lo que significa la presencia en nuestra sociedad de centenares de miles de niños y jóvenes procedentes de los países más diversos, si se han puesto a planificar en serio sobre este reto de enorme importancia en educación, orientación familiar, prestaciones básicas, integración en los barrios, tratamiento de la diversidad lingüística, cultural y religiosa, sensibilización cívica en valores, etcétera, y sobre todo en la vigilancia para que se respeten los derechos del menor, de todos los menores, también de éstos. En cualquier caso, si es Ud. una autoridad representativa, elegida democráticamente, séalo de todos, le insisto de todos, también de los nuevos ciudadanos.”

Non hai outouno en Sevilla

2007-10-30T22:33:00.000+01:00

tal e como o vivo eu coas as cores terracota nas árbores. Aquí é verde, non distinguiría entre o cemento do centro sevillano se estou en primavera, verán (supoño que sí polas altas temperaturas) ou outono; só polos carriños puntuais de asar castañas.

Hoxe por primeira vez collín en dirección contraria á destos días saíndo do hotel, tirei todo pola rúa Cristo del Gran Poder (nomenclatura corrente das rúas de aquí); se che gusta a música ou a danza, creo que esta é a túa rúa: moitas tendas especializadas en instrumentos (tenda xigante de percusión Tam tam, creo que se chamaba). Por alí estaba un conservatorio de música público. ah! e se che gustan as cousas planeta-cofrade alí tes a túa tenda "Mundo Cofrade" todo un escaparate con productos temáticos sobre tela fusia pasión (de cristo).

Cheguei á Alameda de Hércules, non sei porque pero recordei a pequena village Bistrita no norte de Rumanía, cousa que, así friamente non ten nada que ver (Sevilla sol, Bistrita montaña), pero o caso é que na escuridade da tarde-noite e baixo a luz das súas farolas fíxome recordar Bistrita; (quizais de día non ten nada que ver). Que, por certo, aquí as confiterías non están nada mal, incluso vin unha onde había uns doces que recordaban a aqueles que comimos subindo o Paso do Borgo da Bucovina rumana e que mercamos precisamente na entrañable patiserie de Bistrita (estupendas pasteleiras, temos foto con elas).

Se queres ver jipis e ulir o fume do hachís, creo que a Alameda é un sitio axeitado e coido que agradable para estar en calquera das terrazas de calquera dos bares que a rodean. Se queres comer: sen dúbida (C/ Peris Mencheta 21) "La Madraza" (boa atención incluída).

Xa noutra dirección e, como anécdotas, atopei "El rincón gallego del pulpo", escondidiño nunha ruela e un cartel das festas da Guadalupe de Rianxo na cristalera dun forno típico de aquí (un San Brandán, pero con máis solera e glamour). E ao lado do hotel está o mesón "Los gallegos".

Que máis si/non hai en Sevilla? Pois moitos turistas, o italiano escoitei con máis frecuencia, o inglés, teño de veciñas a unhas francesas (que creo que foron as que me espertaron ás 8 da mañá telefoneándose entre elas e chamáronme a min, rsñaisofnasf); o que non vin son "todos a 100 chineses" (uns chineses a 100 e outro falando sevillano) nin de outra índole, e mira que lle quero mercar a sevillana (que leva dentro) a Ana Ami (que son carísimas nas tendas de por aquí caza-moedeiro de turista). Xente en bicicleta; sen costas, bailarinas de flamenco xaponesas. Os pardais da Praza de Doña Elvira están gordiños, caéronme ben recordáronme aos que saían en Breakfast on Pluto. Tamén hai metro, acábano de inaugurar fai un par de días (é á segunda cidade á que chego e inauguran o metro lixeiro); pero xa descarrilou. E pensar que xusto o domingo camiñaba paseniñamente ao lado das vías pola Avda da Constitución.... que perigo...

Máis dedicatorias: aos músicos

2007-10-25T01:50:00.000+02:00

Veña outra dedicatoria; esta xa a tiña gardada. Pero coincidiu que a miña curmá gustoulle moito a entrada de Anxos Sumai e decidín repetir para dedicar esta entrada aos meus amigos músicos. Espero que vos guste.

“MUSICOS ARDENDO EN CUBA ... recordamos que na aldea a xente tardou bastante en afacerse á presenza das teles na casa e había algúns velliños que lles pedían desculpas aos presentadores cando se sentaban a comer e incluso lle facían o convite: “Se gusta, poñémoslle un prato”. Un sábado pola tarde andaba eu, precisamente, pola casa de Helena axudándolle a limpar azulexo do baño e entón apareceu a súa avoa, unha vella arrichada coma un allo, a berros polo corredor. Unha subida de tensión eléctrica fixera que o aparato de radio comezase a arder. A mulleriña non facía máis que gritar:

- apagha a radio María Helena que arden os músicos...”

Extraído de SUMAI, A. (2005) Melodía de días usados, Galaxia, Vigo (Páxina 155)

Máis Mansfield

2007-10-18T00:00:00.000+02:00

Os vosos comentarios son os que alimentan este blog.

En xeral, non sei que é o que dirixe cada entrada que escribo: depende do día, a temática (inda que seguramente imprima certa tendencia), as ganas; nalgunhas nótase que vai dirixida a algunha persoa en concreto... e nesta, son consciente de que este é o caso: que decidín, aquí, na calor do sofá que me acolle cando chego a casa, dedicar esta entrada a unha persoa.

Esa persoa que hoxe mesmo me comentou que lle gusta o meu blog, que o segue a miúdo e que lle entrou a curiosidade por investigar a Mansfield. Comenteille que o texto que lera era o comezo do relato e conteille como continuaba a historia de Bertha Young.

Esas marquiñas multiplicadas ao longo da lectura resaltan este momento desta muller absolutamente feliz:

"E as dúas mulleres quedaron unha xunta a outra admirando aquela esvelta árbore. Aínda que estaba inmóbil, a árbore virouse como a chama dunha candea que se expandía nunha punta, que tremelicaba no aire diáfano e que medraba máis e máis canto máis a miraban; até aloumiñar o contorno dunha lúa chea e de cor de prata.

Canto tempo estiveron alí? Ambas as dúas absorbidas por aquel círculo de luz como dúas criaturas doutro mundo que se entendían á perfección e se preguntaban intrigadas que tiñan que facer neste mundo con aquel tesouro de felicidade absoluta que albergaban nos seus peitos e que lles agromaba en forma de flores prateadas desde o cabelo ata as mans".

Espero que che guste.

Descubrindo autoras...

2007-10-10T19:14:00.000+02:00

Estou a piques de rematar De espellos, trens e outros velenos e, por tanto, acabo de descubrir a escrita de Katherine Mansfield. Estes días non fago máis que preguntarlle á xente se coñece á autora. É coetánea dos outros dous, pero cun estilo distinto; encantoume; as marquiñas no libro multiplicáronse con ela. Resalto o seu relato “A casa de bonecas” no que fai reflexionar no pouco que evolucionaron os tempos desde 1923 ata hoxe no que ás relacións humanas se refire. Recomendado.

Pero seleccionei un fragmento do relato “Felicidade absoluta” (1920) para esta entrada e antes de copialo comentar que este libro consta dunha pequena reflexión histórica nada cargante e crítica con breves comentarios sobre a biografía das autoras e do autor que invitan a ser lidos, incluso con fotiñas (é frecuente atoparse con textos que a biografía e a introducción histórica convértense en tratados pesados que deixas de ler na segunda folla e vas ao gran directamente).

“A pesar de que Bertha Young tiña trinta anos, aínda experimentaba momentos coma este, en que prefería correr en vez de andar, ensaiar pasos de baile na beirarrúa e fóra dela, facer rodar un aro, lanzar algo ao aire e collelo de novo ou quedar parada e rir – por nada – en particular.

Que podes facer se tes trinta anos e, xusto ao dobar a esquina da túa propia rúa veste inundada, de socate, por un sentimento de felicidade – dunha felicidade absoluta! – coma se de súpeto enguliras un anaco relucente de sol da tardiña e che abrazase no peito, desprendendo unha chuvia de faíscas en cada partícula, de punta a cabo?...

Oh, acaso hai outro xeito de explicalo sen parecer “bébeda e entolecida”? Que estúpida é a civilización! E logo para que se nos dá un corpo se o tes que manter pechado nun maletín como un valioso Stradivarius?” (páx. 173)

Qué comentario, ao igual que Anxos Sumai, me escribiría Katherine?

Creo que me caería ben...

Quen gustaba desta serie?

2007-10-07T23:56:00.001+02:00

Curtas na rede_07

2007-10-04T15:03:00.000+02:00

O luns 8 ás 6 da tarde desenvólvese a entrega de premios “curtas na rede” 2007. Asistiremos encantadas e, nada máis solicitar a invitación intereseime polas curtas que hai colgadas na páxina contruída para tal fin.

Quedei gratamente sorprendida cando vin os temas: xuventude, inmigración, medio ambiente... moi próximos a min que denotan a sensibilidade que se está a ter cara estes fenómenos que cando menos, cabe ser conscientes deles. Só vin as curtas clasificadas en inmigración e gardo para outra sesión as de medio ambiente.

Non son experta no tema audiovisual, gustáronme unhas máis que outras e, en todo caso, opinaría modestamente sobre a temática que é do que sei un pouquiño máis, pero supoño que o esforzo de facelos, seguramente que con poucos recursos, pero moi boas ideas merece o respecto cara as súas creadoras/creadores.

Resalto as seguintes:

A fabula da illa dos Naufragados
Foi unha das que máis me gustou, con poucos recursos e unhas ideas que sintetizan moi ben a cuestión inmigratoria, polo menos do Estado español a día de hoxe. Ademais, xusto acabo de chegar do 1º Seminario Internacional de Políticas migratorias onde se profundizou no tema das fronteiras (simbólicas) de entrada da inmigración e que aquí reflexa perfectamente.

Alí e alá
Un título cunha presentación (imaxe e resume de contido) moi suxerentes....

Cafés de papel
Un dos que máis me gustou, principalmente pola montaxe e a idea de facer ir cara atrás a sociedade de acollida e cara adiante os que chegan. Usa símbolos moi relacionados co fenómeno migratorio.

Fronteira pechada
Tamén me gustou moito, entretido e tratando o fenómeno dun xeito distinto pero moi acertado e inxeñoso.

Marea negra
Este véxoo con outros ollos, posiblemente porque coñezo ao seu autor, nun minuto expresa moito máis contido que calquera dos outros que duran 5 min.

Últimas memorias dun inmigrante
Ocúpase dun tema pouco tratado na disciplina das migracións internacionais, quizais máis acostumadas a tratar a inmigración dende un punto de vista máis global atendendo menos á psicoloxía individual da persoa que vive o proceso migratorio. Meus parabéns.

Oeste, Catoira, Anxos Sumai

2007-09-12T00:29:00.000+02:00

Acabo de chegar de Catoira, é tarde, pero teño ganas de facer unha nova entrada. Desta vez elixín un fragmento dunha escritora que veu a mesma luz do sol de outono, uliu o mesmo olor a piñeiro e alquitrán ca min. O seu texto "Melodía de días usados" é capaz de transmitirme (inda que nos separen 19 anos) eses sentimentos sentidos na terra que nos criou, Oeste (Santa Baia para os crentes) e que noutra nova entrada escribirei; mais desta vez seleccionei un anaquiño que no momento da súa lectura levoume a terras máis nórdicas:

SUMAI, A. (2005) Melodía de días usados, Galaxia, Vigo (Páxinas 33-34)
“SABOR DO DESEXO. Amo a alguén. É unha sorpresa incluso para min, pero agora teño que subir no autobús. Sentarei ao lado da ventá e soñarei todo o tempo con ese alguén que amo e que me ama. Modelareino á medida dos meus desexos, dareille forma ao seu alento, á súa respiración, en cada son pneumático da porta do bus ao abrir. Sentirei o seu corpo nas miñas mans como se o acariciasen dende sempre o meu cuspe saberame ao seu cuspe adozado co sabor do tabaco rubio, saberame á acidez das gotas de suor que a miña lingua atrapou nun lento percorrido polas pregas da pel máis agochadas do seu corpo. Agora desexo a alguén e podo facer que me ocupa as cavidades máis íntimas con só pechar os ollos. Estremezo. O desexo sepárame as dedas dos pés e faime doer doce o estómago. Pecho os ollos e sinto, pecho os ollos e sei que me senten.
Cando o bus aparca abóndame con que o corazón siga latexando desta maneira..."

pd. encántame o gatiño da portada

Novamente Manolo Rivas

2007-08-29T16:46:00.000+02:00

RIVAS, M. (2002) Muller no Baño, Xerais, Vigo. páx 91

“Na feira do libro de Leipzig, foramos invitados a falar sobre a identidade europea. Unha abstracción, un novo provincianismo. Pero logo pensei que non era un asunto tan van. Nas fronteiras, nos controis, nos valos dos anuncios electrificados, nos litorais onde arriban os seres invisibles, está moi clara a cuestión da identidade europea. Trátase de ter ou non un pasaporte, unha visa, un permiso. Un puto papel. É iso, un simple documento, o que pode facer que unha persoa sexa, na mesma praia, un turista bronceándose ou un cadáver devolto polo mar.

É a grande cuestión do noso tempo, que Europa leva con grande esquizofrenia. Quérese «man de obra», pero chegan persoas. Este asunto, o que nos informes asépticos chaman os «fluxos migratorios» sabemos que é delicado e inflamable. E que unha cousa é predicar nunha tribuna e outra dar trigo nun suburbio. Nun extraordinario libriño de conversas coa súa filla, Le racisme expliqué à má fille, di Tahar Ben Jelloun que non hai mellor discurso contra a xenofobia cás palabras dun neno a outro na escola. Uns minutos de xogo no patio poden botar abaixo todo o muro de prexuízos levantado durante séculos polos adultos.

Neses encontros sobre a identidade europea, para despexarnos as ideas, debería haber sempre un lugar de honor para o Inmigrante Invisible. Busca dúas cousas que nós xa damos por supostas coma se foran fenómenos atmosféricos: pan e liberdade. Á fin e ao cabo, el, o Invisible, é o verdadeiro europeo. Capaz de morrer por chegar a Europa.”

[A negriña é miña]

Remontándonos aos estranxeiros da Iberia

2007-08-14T21:56:00.000+02:00

Andaba pola biblioteca familiar dun amigo, desas con avoengo coruñés ou o que se ven dicindo CTV CTV (coruñes de toda la vida), facendo tempo entre os albumes da estirpe, as coleccións clásicas que regalaban na Voz os domingos (típicas en toda mesa camilla ou enriba da televisión cun encaixiño a poder ser) ou as clásicas figuriñas de Caixa Galicia (eu son do sur e había Caixa Pontevedra, pero o capital da miña familia daba para algún que outro bolígrafo bic no Nadal) fixen o comentario: "aquí, por suposto, o galego non entrará". E pensei que se todos eses agasallos da Voz fosen en galego, en cantos anaqueis dos fogares entraría...

Descubrín que alí estaba a sección de galego, coas súas traduccións daquelas primeiras edicións de Xerais de coñecidos de Stevenson ou Allan Poe; incluso o Principiño. Pero tamén achei a xoia da biblioteca: sobre o lombo rosa do libro unhas letras brancas: El sexo en la historia de España; non o puden evitar. Qué fai iso naquel despacho? regalaríano con algunha revista de época? Tíveno que coller. Estas interrogantes xunto coa textura, o olor dun libro que nunca foi lido e a versión editorial... concluín: "aquí hai chicha!".

Abrino rápidamente, páxina 186, título da epígrafe: Sensatez, a pesar de todo. Deus! que querería dicirnos o autor con iso? Comezo a ler e non di ren en parágrafos. Pois nada, ás primeiras páxinas a ver se atopo o índice e entendo algo do que quere contar este home. Atópome directamente coa introducción. Aí vai (pax 5):

"¿Han visto copular a una pareja de orangutanes?

El espectáculo, interesante o sucio, según el ánimo de quien lo contemple, es en cualquier caso descorazonador para quien pretendiese evocar con él los antecedentes o bien los orígenes de la humanidad.

Pero se nos involucra algo más que los orígenes. El hecho biológico se repite a través de los tiempos con monótona regularidad. Como los curiosos castillos de los castores o las celdillas de las abejas (xa comezamos a poñer metáforas igual que facemos cos nenos para evitar a realidade, que se os tronos son anxiños xogando ás canicas, etc. etc. ). Mucho tememos que el albañil de 1973 que se regala unos revolcones con la complaciente chica del bar no se diferencia gran cosa de su remoto antepasdo celtíbero, y no sólo en el mero regodeo de los revolcones, sino en su propia textura psicológica. Ha variado solamente el aderezo sociológico; es decir, la envoltura: la vestimenta, el ambiente, los preámbulos. Pero poco más. En el acto unitivo el componente racional queda harto sofocado..." (o paréntese e a negriña son meus)

Qué tio, publicado en 1975; Federico Revilla, ti si que estás "aderezado". E pensei, estes que están tan preocupados polo sexo, por suposto que tratarán temas como a homosexualidade, etc etc. Miro o índice. Efectivamente, como non, xa se remonta aos gregos (e aos "Extranjeros en Iberia") e por suposto chega aos "escandalosos" anos sesenta coa súa expresión "la generación de la ruina".

Pois nada, só me queda investigar un pouco sobre este homiño que segundo a contraportada: "Un tema tan espinoso sólo podía ser tratado como lo ha hecho Federico Revilla: sin juzgar ni trabarse en valoraciones éticas, que rebasarían la intencionalidad puramente histórica..." e seleccionar as pasaxes máis cómicas deste que, seguro, Tratado de humor.

"Cuando despertó, el dinosaurio todavía estaba alli"

2007-08-09T16:45:00.000+02:00

Atraída por un chamativo papel de suculentos saldos nunha grande superficie comercial, colleu o carriño con Sariña e conduciu ata o inhóspito polígono das aforas.

Sariña abriu os ollos coma sempre o fai ao entrar nun ambiente arco da vella, con altos estantes e chan brillante no que podía ver desde o seu cómodo asento cama as luces reflectidas da iluminación artificial.

Pero tras o impacto primeiro, todo era igual, ningún atractivo máis que merecese a pena salvo a sección dos xoguetes que deixou no inicio do coñecido recorrido de dereita a esquerda do almacén de cousas comprables. Súa nai seguiu a senda polos corredores que levaban á moda da talla 38, aos cosméticos antienrugas e, tras un longo entretemento nestas seccións, ao aceite e ao azucre, ao final de toda a superficie onde están os produtos de primeira necesidade.

Ficou coa imaxe daquel dinosauro que colgada dun envoltorio de plástico fabricado na China. Que grande. Era o seu preferido.

E estaba de saldo. Varios nenos rodeaban a caixa onde descansaba aquel dinosauro.

Imaxinando que se facía amiga do animal ficou durmida entre o murmurio da xente e a música de fondo que seleccionan tranquila para esas horas da tarde.

A nai de Sariña, volveu a empurrar dos carriños desfacendo o camiño ata pasar á altura da sección de xoguetes.

Cando espertou, o dinosauro inda ficaba alí. A pesares do saldo, o produto non se esgotara. Remexeuse con ánimo de incitar á súa nai a que llo collera, sabía que a mami gustáballe botar cousas no carriño, pero inda non asimilara cales. A pesares do saldo, mamá dixo "iso non, que é para nenos".

A Muiñeira de Chantada

2007-07-13T14:23:00.000+02:00

"Pois por eses cartos xa levas un bo instrumento, de calidade, máis que decente. Non é de colgar na parede, senón para que o toquen profesionais"

A qué instrumento se está a referir este home?? A verdá é que saquei esta frase dunha nova da Voz de hoxe que me fixo moita gracia: "La Xunta compra 55 gaitas de mil euros para regalar a emigrantes" e, en letra pequena, "Nuevos puentes musicales en la diáspora gallega".

Pero o que máis me fixo rir foi el pieglo de prescripciones técnicas:

"De acuerdo con el pliego de prescripciones técnicas redactado por la Xunta con motivo de esta operación, solamente se comprarán «gaitas que correspondan á tipoloxía tradicional galega, con madeira de granadillo, anelado en metacrilato, fol de Gore Tex, con veludo en cores variadas...». «Entregaranse listas para tocar, en funda ou bolsa acolchada"

E que me fixo tanta gracia todo o artigo en si e, de repente, cando acabas de ler "tipoloxía tradicional galega" e comezan a imperar en ti materias primas clásicas aparece o granadillo, o metacrilato e a guinda: o Gore Tex!! que pasada!

E máis adiante engádese "listas para tocar", a verdá é que me amenizou esta noticia máis o vermú que tomei co meu amigo Verdini. Un vermú tomado nas veas de Monte Alto, nun dos clásicos das súas ruelas (non me acordo do nome)e recordei a lectura recomendada dun artigo de Manolo Rivas e que está colgado na web das Maribolheras Precarias.

Lédeo sobre todo os que sentides Montealto como o voso barrio, a vosa casa. Tras a lectura, e como sempre me pasa cos textos de Manolo Rivas capaz facerme aflorar os sentimentos máis profundos, concluín que debo estar orgullosa de vivir aquí.

Nunca o esquecerei bailando a Muiñeira de Chantada.

mani maribolhera queer na corunha precária

2007-07-04T12:46:00.000+02:00

Firmiña

2007-07-04T12:45:00.000+02:00

A Asociación Protectora de Animais sen Fronteiras pide ao concello de Ponteareas a cesión dun terreo para un novo refuxio.

http://www.thebonscottband.com/Firmas/RecogidaFirmas.php

de "Un cuarto de seu" (III)

2007-06-30T18:40:00.000+02:00

Resolución.

... Que pensaba Mary diso? – preguntei. (...) Estaba disposta a renunciar á súa parte de aquilo e ás súas lembranzas –pois foran unha familia feliz, aínda que numerosa- dos xogos e das pelexas aló en Escocia, da que ela non se cansa de gabar a pureza do seu ar e a calidade das súas tortas, por lle doar a Fernham de golpe unhas cincuenta mil libras? Porque subvencionar unha universidade implicaría a a supresión total das familias. Facer fortuna e criar trece nenos... iso ningún ser humano o daría aturado. Reparade nos feitos –dixemos. Primeiro pasan nove meses antes de que naza o bebé. Logo nace o bebé. Despois bótanse tres ou cator meses dándolle o peito. Despois da lactancia, hai que botar polo mneos cinco anos xogando co neno. Seica non se pode deixar os nenos soltos pola rúa. A xente que os viu medar a monte en Rusia di que non é un espctáculo agradábel. A xente tamén di que o xénero humano se forma no período comprendido entre o ano e os cinco anos. Se a señora Seton –dixen- se dedicase a facer cartos, que clase de reocordos terías dos xogos e das pelexas? Que saberías de Escocia, do seu ar puro, das tortas e de todo o demais? Pero é inútil facerse esas pregunts, porque non chegarías a existir. Por outra parte, tamén é inutil pregunta que ocorrería se a señora Seton, a súa nai e a nai da súa nai amasasen unha gran fortuna e a legasen para a fundación da universidade e a súa biblioteca porque, en primeiro lugar, lles era imposíbel gañar cartos e, en segundo lugar, aínda que lles fose posíble, a lei negáballes o dereito a posuíren os cartos que gañasen. Só desde hai corenta e otio anos a señora Seton ten un penique de seu. En todos os séculos anteriores sería da propiedade do home, cuestón que quizais tivo algo que ver no feito de que a señora Seton e as súa nais se mantivesen afatadas da Bolsa. “Cada penique que gañe” –poida que dixesen- “serame retirado e dispoñerase del conforme o criterio do meu home, se cadra para crear unha bolsa ou subvencionar unha praza de profesor en Balliol ou Kings, así que gañar cartos, mesmo so os puidese gañar, non é unha cousa que me interese especilamente. Prefiro deixarllo ao meu home”...

de "Un cuarto de seu" (II)

2007-06-30T18:35:00.001+02:00

Recordades a reflexión de Woolf sobre a señora Seton? Antes dese parágrafo Virginia conta:

.... Ao pensarmos en todas esas mulleres que traballaron ano tras ano e con grande esforzo para conseguir xuntar dúas mil libras, e que o máximo que conseguiron foron trinta mil, estoupamos en reprobacións contra a censurábel pobreza do noso sexo. A que se dedicaron as nosas nais para non teren bens que nos deixar? A empoaren o nariz? A miraren escaparates? A lucírense ao sol en Montecarlo? Había algunhas fotografías no peitoril da cheminea. A nai de Mary –se é que o retrato era dela- debeu de ser unha perdularia no tempo libre (tivo trece fillos cun pastor da igrexia) aínda que, se foi así, a súa vida alegre e disipada non lle deixou moitas pegadas deses praceres no rostro (...) Ora ben, se se dedicase aos negocios; se se fixese fabricante de seda artificial ou magnate da bolsa de valores; se se deixase duascentas ou trescentas mil libras a Fernham, poderiamos estar sentadas comodamente aquela noite, e o tema da nosa conversa había ser a arqueoloxía, a botánica, a antropoloxía, a física, a natureza do átomo, as matemáticas, a astronomía, a relatividade, a xeografía...

Continúa co texto da entrada de “Un cuarto de seu” (I).

Un pouco de socioloxía corporativa

2007-06-28T12:06:00.001+02:00

Non é por facerlle publicidade a google, pero entre os servizos que ofrece curioseei e, ademais, do Picasa para enviar fotos (se tes conta de correo google) que me contaron onte, atopei un traductor, que, en principio, convenceume e un buscador de blogs.

Levada polo egocentrismo blogueiro a ver se atopaba o meu blog no buscador introducindo a palabra "socioloxía" vin que non estaba mal posicionada, de cuarta. Pero ademais disto tamén quixen buscar quen se dedica ou ten a mesma interese ca ti.

Pois atopei a través da entrada "socioloxía ocioloxía" un/unha compañeir@ sociólog@ que acaba de crear unha zona que pretende de interactuación sociolóxica e que, non so coindicidimos en disciplina, senón que centrouse no IGE. Hai unha entrevista a Rosa, traballadora do Servizo de Difusión do IGE e aparezo nomeada por alí... Terei que investigar quen hai detrás!!

En fin, engadirei a ligazón ás miñas zonas coñecidas.

un poema con moita imaxe

2007-06-19T00:30:00.001+02:00

Existe un lugar no mundo
onde hai casas
e escolas s novae vieja e bella;
e un circo nun monte de faias
con canse monos er e cabras
awiejriosjiejriejirjeijriejrijr que se colgan de cordas
awe cempés que van de pola en pola.

e muiñeiras simpáticas askeiwr que moen alalás
bruxas admiradas kseiorjieijrie e xitanas perfumadas
e capitáns ben nacidos
que din que non hai que pegar

e hai fíos que tecen tramas
de xerseis e de polainas
cos que danza filipa aos sons
de aprendices entrenzados
en encontros contemporáneos
baixo as nubes e o sol.

Nese lugar do mundo
existe un instrumento
sen púas que armen cilindros
slejri percutindo
nos ouvidos máis excelsos.
teclado serer cordas swere manubrio ere e roda
que nos fan seres felices

coa música da zanfona.

[para Oscar Fdez]

canto gustei dela

2007-06-15T01:08:00.000+02:00

encántame esta muller porque escribe cousas como esta:

2007-06-10T22:29:00.001+02:00

na páxina 160 da obra antes citada [Audre Lourde (2003) La hermana, la extranjera, Horas y Horas, Madrid] lese o seguinte:

quienes deciden recortar las ayudas para los enfermos terminales, para los ancianos, para los niños sin recursos, los subsidios para alimentos o para comidas escolares, son hombres con el estómago lleno que viven en casas confortables, tienen dos coches y gozan de innumerables beneficios fiscales. Ninguno de ellos se va con hambre a la cama noche tras noche. Hace poco se ha llegado a proponer que se contrate a ciudadanos mayores para trabajar en las centrales nucleares dado que, en cualquier caso, no les queda mucho tiempo de vida.

Maravillosa, "e non teño máis que dicir!"

Un referente, inesquecible

2007-06-10T22:10:00.000+02:00

En este país las mujeres Negras siempre han sentido compasión de todos menos de sí mismas. Hemos cuidado a los blancos porque de ello dependía nuestro salario o nuestra posibilidad de sobrevivir; hemos cuidado a nuestros hijos, a nuestros padres, a nuestros hermanos y a nuestros amantes. La historia y la cultura popular, así como nuestras vidas personales, están plagadas de relatos sobre mujeres Negras que han mostrado “compasión hacia los hombres negros descarriados”. Nuestras hermanas marcadas por cicatrices, apaleadas, destrozadas y muertas dan un mudo testimonio de esa realidad. Necesitamos aprender a cuidarnos a nosotras mismas y a inspirarnos compasión.

Audre Lorde (1984)

de "Un cuarto de seu" (I)

2007-06-05T20:57:00.000+02:00

Seguimos con Woolf e un fragmento dunha obra pola que acostuma ser máis coñecida: Un cuarto de seu. Na páxina 82 da coedición do SGI e Sotelo Blanco (2005) lemos isto:

"... Se a señora Seton, a súa nai e a nai da súa nai coñecesen a arte de facer cartos e deixasen os seus cartos, como os seus pais e os seus avós, para crear prazas de profesor, axudantías, premios e bolsas destinados para o uso do seu sexo, se cadra agora poderiamos estar ceando moi aceptabelmente, soas aquí arriba, unha ave e unha botella de viño; poderiamos esperar, sen exceso de confianza, unha vida agradábel e honorábel ao aveiro dunha das profesións liberalmente subvencionadas. Poida que estivésemos explorando ou escribindo; folgando polos lugares venerábeis da terra; sentadas contemplativamente nas escaleiras do Partenón, ou indo á oficina ás dez para volver comodamente á casa ás catro e media e escribir un pouco de poesía. Se a señora Seton e as súas semellantes se metesen en negocios aos quince anos, daquela -ese era o problema da argumentación- non existiría Mary. Que pensaba Mery diso? -preguntei..."

Queda para outra entrega...

Polas veas de Montealto

2007-06-02T18:21:00.000+02:00

Hoxe descubrín varias cousas de Montealto; pero vou destacar dúas:

1) unha peixaría co galego como idioma de atención ao público: para o nome dos peixes usábase o científico como referencia e logo o galego. E os paneis informativos tamén no mesmo idioma. Decidín ser clienta habitual.

2) a Travesía Colon. Cando subía do museo que vos conto na anterior entrada, deixeime levar e pasei por un ruela que ata o de agora sobreviviu á construción masiva; non é unha casiña solta, desas que che fan pensar no pasado mariñeiro de Montealto, non. Eran duas ringleiras delas, seguidiñas, unha detrás da outra que definían o carreiro polo que eu pasaba.

Ide por alí

Woolf, a vida e os museos

2007-06-02T17:41:00.000+02:00

Woolf, Lawrence e Mansfield (2006) De espellos, trens e outros velenos, Ir Indo, Vigo.

Ando a ler estes relatos de tres escritores do Modernismo británico, segundo amosa a contraportada do libro. Gústame Virginia Woolf; lin Un cuarto de seu e agora tócanme estes relatos que merquei a Biblos (unha especie de círculo de lectores en, por e para o galego ao que vos recomendo que vos subscribedes).

O título desta entrada nomea a vida que para min está chea de coincidencias, casualidades... Acabo de ler o relato "Unha novela non escrita" e vos quería deixar un pequeno fragmento co que comeza o libro, pero teño que admitir que o relato dáme para un pouco máis.

Non sei por onde comezar... o poema do supermercado que líchedes máis abaixo ademáis de idealo nun súper foi un texto concreto o que me deu a idea para darlle a forma; non sei se o logrei, pero quería transmitir o pensamento rápido e en contínuo cambio e variación do mesmo xeito que o fixo Simone de Beauvoir no "Monólogo" de La mujer rota. Neste relato Woolf fai uso desta técnica.

A parte disto, esta muller comézao así: "Semellante expresión de infelicidade abondaba por si mesma para que a mirada esvarase pola esquina do xornal ata chegar á cara daquela pobre muller -insignificante sen aquela ollada, case o símbolo do destino humano con ela. A vida é o que vemos nos ollos da xente; a vida évos o que eles aprenden, e , unha vez aprendido, endexamais, aínda que o queiran ocultar deixan de ser conscientes de -de que exactamente? De que a vida se cadra é vos así...." (páx. 67)

E por qué o poño? porque me gusta, gústame o que di sobre a vida. O fragmento en si non me daría por escribir esta entrada se non fose porque hoxe déuseme por entrar no "Museo do Home" (por que non dos Seres Humanos?) coa miña tarxeta de eterna estudante da Udc e alí ao lado dun ADN xigante escribíase en perfecto español, como é costume neste concello: "A ciencia de hoxe define a vida en termos xenéticos. Onde hai vida, hai xens".

Coincidencias

Petra Kelly ___ 1.994

2007-06-01T18:50:00.000+02:00

“Nunca tiven moito respecto por Marx, Engels e todos os demais varóns dogmáticos e machistas que teorizaron e filosofaron sobre as clases traballadoras e o capital mentres, ao mesmo tempo, discriminaban ás súas mulleres e fillos e levaban unha vida de “pachás académicos”, sempre rexuvenecidos polas súas esposas e amantes. Nin sequera eran capaces de cociñar, limpar, coser ou coidar de si mesmos. Sempre necesitaron ás mulleres para as súas necesidades máis básicas.”

POESÍA + Música + Arte Plástica

2007-05-30T18:35:00.000+02:00

O vindeiro 7 de xuño teredes a oportunidade

de volver a ver a nosa compañeira LÍA

escoitaremos os seus poemas acompañados e
integrados noutras artes: os sons de Manu Clavijo e as imaxes plásticas de Ángela e Ramiro.

Alí estará no Centro On (no Cantón pequeno)
ás 19.30!!

Tendencias

2007-05-22T22:50:00.000+02:00

Atopei dous textos que me fixeron reflexionar; non son experta en tendencias literarias e non me aventuro a chamarlle algo a estas coincidencias:

Diego Ameixeiras e Fran Alonso

e o supermercado.

Continúo con este poema, xa fai uns meses que quixen contar/articular esta cuestión, reflexión... como se chame, pero sempre hai unha oportunidade para facelo e, ao final vai ser a través desta conta blogueira.

O primeiro, Diego, porque no seu libro Tres segundos de memoria escribe nun capítulo a súa experiencia nun supermercado, máis que nun, no supermercado (ao que imos máis frecuentemente, o que nos queda ao lado da casa e, ao final, sobre o que escribimos: porque o super do meu poema existe, a caixeira mónica tamén e esperando na cola foi onde o ideei). O capítulo titúlase Grazas pola súa visita e fala xustamente dese momento de pagar, pon nome á caixeira, explicita os prezos dos productos... en fin, vin tantas similitudes...

O segundo, Fran, porque nun xornal o día mundial da poesía (entereime nese momento) lin os seus 5 motivos para ler poesía: "A poesía está nas cousas que nos rodean a diario, na música, na amizade, no supermercado, na risa, na moto, no váter, na esperanza, na rutina, nas cousas persoas, no calexón sen saída, no mar contaminado, na tristura, no teu barrio, no ceo cuberto, no ordenador, nun berro, na paisaxe, na conversa e enas rúas. Onde ti queiras. "

Chega por hoxe

E a Poesía coa Socioloxía?

2007-05-21T17:04:00.000+02:00

Un poema reflicte a realidade social onde se crea; lemos un poema e podemos identificar a época na que foi escrito.

E, por outra banda, se ademais, a temática é de carácter crítico social, inda máis. Creo que do poema do super (dúas experiencias persoais, o nivel micro social) podería facerse unha análise profunda sobre a estructura económico-social galega a día de hoxe (o nivel macrosocial).

Que opinades de todo isto? Vedes algunha relación? E, no seu caso, que relación establecedes?

Un caos de blog?

2007-05-21T13:49:00.000+02:00

Inda que, en principio, poda parecer un caos, podedes preguntarvos que ten que ver a Socioloxía coa Poesía? Para comezar, á sosa e racional investigación científica hai que engadirlle un pouco de arte pensando, por exemplo, en termos poéticos.

A miña experiencia dime que leo mellor un artigo con connotacións e apoio literario que un que, por outra banda, pouco di da sensibilidade do que escribe cara o fenómeno que pretende explicar. A sensibilidade aprécioa cando un/ha autor/a é capaz de engadir á súa escrita racional estándar (que non é non é igual a un compendio de ideas abstractas ou unha listaxe de tecnicismos) unha dinámica poética, sen que iso signifique a perda da rigorosidade científica.

Sempre agradecín pequenas introduccións literarias que fan reflexionar sobre o importante da vida, que para min, non é o que nos manda ter o santo sistema: unha vida estructurada en valores e actos segundo as pautas que imprime para cada momento social e económico. As pequenas citas literarias, ditos da vida, serven para enlazar o que facemos científica e academicamente coa vida mesma nosa e que as horas que pasamos diante dun ordenador non vaian perdendo a finalidade real pola que alí estás.

sobre a paciencia (non é o título, tendo a non poñerllelo)

2007-05-12T16:58:00.000+02:00

paciencia,
xa comezou o poema

San Tomé, culpable dos sete pecados capitais,
ideou como vencelos?
a rede di que a paciencia
é a inimiga da ira

non son amiga dos santos
de dogmas nin leis supremas
pero como insistiron tanto
aquí lles dedico máis verbas

E dixo Job:
dáme paciencia, señor.
reparte a que tes con aquelas que non aturan
os programas de televisión

a paciencia, brilla pola súa ausencia
neste mundo onde a xente
ten unha capacidade infinda para ser infeliz,
porque ninguén lles ensinou a desaprender
as cousas que non teñen sentido

a paciencia, nai da ciencia?
seu pai, o capital

paciencia

porque as persoas maduras
con ideas profundas
grazas a un obradoiro de poesía

comezan a pensar en galego

poesía social re-actualizada?

2007-05-12T16:51:00.000+02:00

Pi pi po

Pi po po

Pi

Mónica acude a caja seis, por favor

Buenos días

Pi tomate en rama

Pi nata desnatada

Pi cenorias

pota cama comida
ventás facer fregar
as once corenta e nove
chegar mandil cortar

Pi patacas

Pi allo

Pi mazás

euros bolsas díxitos
xornada saldos contar
miña casa á noite tarde
a caixa facer pechar

PI vinte euros con catro;
catro
as cousas que levo

[está cara a vida]

Muchas gracias
Hasta luego

Pi po po

Pi po po

pi

de poesía

2007-05-12T16:33:00.000+02:00

Pois, si, a miña vida non somentes xira entorno á socioloxía; fai uns meses tamén descubrín que hai artes que non se me dan mal de todo: refírome á poesía.

Estaba vendo un documental, deses de despois de xantar, non, non da "2", que hoxe é sábado, documental na "galega". Si, xa fai tempo que de resaca podemos ver algo decente e non "Encontros" recordades aquel programa, se se lle pode chamar, presentado por aquela muller, como diría eu.... diria eu.... non me sae nada positivo (co que é mellor deixalo). Ao caso, que, como non, ía de María Mariño e (como non, ten que haber un home detrás, parece que as mulleres non podemos estar presentes na historia sen unha figura masculina ao lado) Uxío.

Así que recordei a miña faceta poética nada vai pouco tempo; unha coincidencia de factores que vos contarei noutro momento. Porque agora quero (ou quería) poñer dispoñibles os dous poemas que escribín para o recital de poesía produto dun obradoiro impartido por Iolanda Castaño.

Digo quería, porque non sei como colgalos..., ah, xa sei poño un par de entradas e listo.

Escribín outro máis e teño varias ideas na cabeza (pelotazos, xoguetes, limpiadoras) e como me recomendaron varias voces, vou seguir escribindo cada vez que me veña iso que lle chaman inspiración. Esoutro, foi escrito para unha persoa moi especial (en xeral e para min) co que o seu uso xa queda nas súas mans, pero podédelo ver no seu blog que é zonadazanfona.blospot.com

Son socióloga experimentada

2007-04-29T00:07:00.000+02:00

Un saúdo que acabo de chegar! Disposta a ser partícipe da famosa blogosfera, que xa está creando estudos e análises sociolóxicos.

Deixo un par de imáxenes, referidas ás institucións que me levan formando dende fai varios anos: a cafetería de socioloxía (porque non teño fotos do sonado "despacho de alumnado") e, agora, si que máis serio,

o Instituto Galego de Estatística. unha tarta de nata que por dentro semella a ponte dun barco, segundo o arquitecto.