de "Un cuarto de seu" (III)

Resolución.

... Que pensaba Mary diso? – preguntei. (...) Estaba disposta a renunciar á súa parte de aquilo e ás súas lembranzas –pois foran unha familia feliz, aínda que numerosa- dos xogos e das pelexas aló en Escocia, da que ela non se cansa de gabar a pureza do seu ar e a calidade das súas tortas, por lle doar a Fernham de golpe unhas cincuenta mil libras? Porque subvencionar unha universidade implicaría a a supresión total das familias. Facer fortuna e criar trece nenos... iso ningún ser humano o daría aturado. Reparade nos feitos –dixemos. Primeiro pasan nove meses antes de que naza o bebé. Logo nace o bebé. Despois bótanse tres ou cator meses dándolle o peito. Despois da lactancia, hai que botar polo mneos cinco anos xogando co neno. Seica non se pode deixar os nenos soltos pola rúa. A xente que os viu medar a monte en Rusia di que non é un espctáculo agradábel. A xente tamén di que o xénero humano se forma no período comprendido entre o ano e os cinco anos. Se a señora Seton –dixen- se dedicase a facer cartos, que clase de reocordos terías dos xogos e das pelexas? Que saberías de Escocia, do seu ar puro, das tortas e de todo o demais? Pero é inútil facerse esas pregunts, porque non chegarías a existir. Por outra parte, tamén é inutil pregunta que ocorrería se a señora Seton, a súa nai e a nai da súa nai amasasen unha gran fortuna e a legasen para a fundación da universidade e a súa biblioteca porque, en primeiro lugar, lles era imposíbel gañar cartos e, en segundo lugar, aínda que lles fose posíble, a lei negáballes o dereito a posuíren os cartos que gañasen. Só desde hai corenta e otio anos a señora Seton ten un penique de seu. En todos os séculos anteriores sería da propiedade do home, cuestón que quizais tivo algo que ver no feito de que a señora Seton e as súa nais se mantivesen afatadas da Bolsa. “Cada penique que gañe” –poida que dixesen- “serame retirado e dispoñerase del conforme o criterio do meu home, se cadra para crear unha bolsa ou subvencionar unha praza de profesor en Balliol ou Kings, así que gañar cartos, mesmo so os puidese gañar, non é unha cousa que me interese especilamente. Prefiro deixarllo ao meu home”...

de "Un cuarto de seu" (II)

Recordades a reflexión de Woolf sobre a señora Seton? Antes dese parágrafo Virginia conta:

.... Ao pensarmos en todas esas mulleres que traballaron ano tras ano e con grande esforzo para conseguir xuntar dúas mil libras, e que o máximo que conseguiron foron trinta mil, estoupamos en reprobacións contra a censurábel pobreza do noso sexo. A que se dedicaron as nosas nais para non teren bens que nos deixar? A empoaren o nariz? A miraren escaparates? A lucírense ao sol en Montecarlo? Había algunhas fotografías no peitoril da cheminea. A nai de Mary –se é que o retrato era dela- debeu de ser unha perdularia no tempo libre (tivo trece fillos cun pastor da igrexia) aínda que, se foi así, a súa vida alegre e disipada non lle deixou moitas pegadas deses praceres no rostro (...) Ora ben, se se dedicase aos negocios; se se fixese fabricante de seda artificial ou magnate da bolsa de valores; se se deixase duascentas ou trescentas mil libras a Fernham, poderiamos estar sentadas comodamente aquela noite, e o tema da nosa conversa había ser a arqueoloxía, a botánica, a antropoloxía, a física, a natureza do átomo, as matemáticas, a astronomía, a relatividade, a xeografía...

Continúa co texto da entrada de “Un cuarto de seu” (I).

encántame esta muller porque escribe cousas como esta:

na páxina 160 da obra antes citada [Audre Lourde (2003) La hermana, la extranjera, Horas y Horas, Madrid] lese o seguinte:

quienes deciden recortar las ayudas para los enfermos terminales, para los ancianos, para los niños sin recursos, los subsidios para alimentos o para comidas escolares, son hombres con el estómago lleno que viven en casas confortables, tienen dos coches y gozan de innumerables beneficios fiscales. Ninguno de ellos se va con hambre a la cama noche tras noche. Hace poco se ha llegado a proponer que se contrate a ciudadanos mayores para trabajar en las centrales nucleares dado que, en cualquier caso, no les queda mucho tiempo de vida.

Maravillosa, "e non teño máis que dicir!"

Un referente, inesquecible

En este país las mujeres Negras siempre han sentido compasión de todos menos de sí mismas. Hemos cuidado a los blancos porque de ello dependía nuestro salario o nuestra posibilidad de sobrevivir; hemos cuidado a nuestros hijos, a nuestros padres, a nuestros hermanos y a nuestros amantes. La historia y la cultura popular, así como nuestras vidas personales, están plagadas de relatos sobre mujeres Negras que han mostrado “compasión hacia los hombres negros descarriados”. Nuestras hermanas marcadas por cicatrices, apaleadas, destrozadas y muertas dan un mudo testimonio de esa realidad. Necesitamos aprender a cuidarnos a nosotras mismas y a inspirarnos compasión.

Audre Lorde (1984)

de "Un cuarto de seu" (I)

Seguimos con Woolf e un fragmento dunha obra pola que acostuma ser máis coñecida: Un cuarto de seu. Na páxina 82 da coedición do SGI e Sotelo Blanco (2005) lemos isto:

"... Se a señora Seton, a súa nai e a nai da súa nai coñecesen a arte de facer cartos e deixasen os seus cartos, como os seus pais e os seus avós, para crear prazas de profesor, axudantías, premios e bolsas destinados para o uso do seu sexo, se cadra agora poderiamos estar ceando moi aceptabelmente, soas aquí arriba, unha ave e unha botella de viño; poderiamos esperar, sen exceso de confianza, unha vida agradábel e honorábel ao aveiro dunha das profesións liberalmente subvencionadas. Poida que estivésemos explorando ou escribindo; folgando polos lugares venerábeis da terra; sentadas contemplativamente nas escaleiras do Partenón, ou indo á oficina ás dez para volver comodamente á casa ás catro e media e escribir un pouco de poesía. Se a señora Seton e as súas semellantes se metesen en negocios aos quince anos, daquela -ese era o problema da argumentación- non existiría Mary. Que pensaba Mery diso? -preguntei..."

Queda para outra entrega...

Woolf, a vida e os museos

Woolf, Lawrence e Mansfield (2006) De espellos, trens e outros velenos, Ir Indo, Vigo.

Ando a ler estes relatos de tres escritores do Modernismo británico, segundo amosa a contraportada do libro. Gústame Virginia Woolf; lin Un cuarto de seu e agora tócanme estes relatos que merquei a Biblos (unha especie de círculo de lectores en, por e para o galego ao que vos recomendo que vos subscribedes).

O título desta entrada nomea a vida que para min está chea de coincidencias, casualidades... Acabo de ler o relato "Unha novela non escrita" e vos quería deixar un pequeno fragmento co que comeza o libro, pero teño que admitir que o relato dáme para un pouco máis.

Non sei por onde comezar... o poema do supermercado que líchedes máis abaixo ademáis de idealo nun súper foi un texto concreto o que me deu a idea para darlle a forma; non sei se o logrei, pero quería transmitir o pensamento rápido e en contínuo cambio e variación do mesmo xeito que o fixo Simone de Beauvoir no "Monólogo" de La mujer rota. Neste relato Woolf fai uso desta técnica.

A parte disto, esta muller comézao así: "Semellante expresión de infelicidade abondaba por si mesma para que a mirada esvarase pola esquina do xornal ata chegar á cara daquela pobre muller -insignificante sen aquela ollada, case o símbolo do destino humano con ela. A vida é o que vemos nos ollos da xente; a vida évos o que eles aprenden, e , unha vez aprendido, endexamais, aínda que o queiran ocultar deixan de ser conscientes de -de que exactamente? De que a vida se cadra é vos así...." (páx. 67)

E por qué o poño? porque me gusta, gústame o que di sobre a vida. O fragmento en si non me daría por escribir esta entrada se non fose porque hoxe déuseme por entrar no "Museo do Home" (por que non dos Seres Humanos?) coa miña tarxeta de eterna estudante da Udc e alí ao lado dun ADN xigante escribíase en perfecto español, como é costume neste concello: "A ciencia de hoxe define a vida en termos xenéticos. Onde hai vida, hai xens".

Coincidencias

Petra Kelly ___ 1.994

“Nunca tiven moito respecto por Marx, Engels e todos os demais varóns dogmáticos e machistas que teorizaron e filosofaron sobre as clases traballadoras e o capital mentres, ao mesmo tempo, discriminaban ás súas mulleres e fillos e levaban unha vida de “pachás académicos”, sempre rexuvenecidos polas súas esposas e amantes. Nin sequera eran capaces de cociñar, limpar, coser ou coidar de si mesmos. Sempre necesitaron ás mulleres para as súas necesidades máis básicas.”