marketing

Adiviñastes entón con quen fun a Viena? Deixeivos un tempiño, eh?! Pois aí vai a solución: fun co veciño de aí da dereita: o creador da coñecida zona da zanfona; a buscar unha zanfona, claro; a súa zanfona. Estiven alí, nese momento transcendental cando o músico toca por primeira vez o seu instrumento. Soa estupendamente e, sen dúbida, deleitaranos con esa simbiose iniciada en Viena.

Este zanfonista ensinoume o sistema que está aí, ao final da páxina: o número de visitantes do blog. Como poderedes comprobar (se vos apetece seguir lendo) nesta entrada volverase a conxugar a socioloxía coa estatística ou viceversa.

Pois resulta que se pinchades no nº de visitas podedes, entre outras cousas, saber as palabras que introduciu en google unha navegante para chegar ao meu blog. Primeira conclusión: a xente non cae no meu blog porque lle guste ler as entradas rosalianas ou pola temática... non

Fixen un filtrado eliminando datos daqueles servidores igual ao meu (xa que conta as entradas que eu fago, non vale!), da institución para a que traballo ou entre os que son de xente coñecida (como podedes comprobar, está todo controlado en internet; María sei cando me visitas dende Aalborg!).

Queredes saber que entrada eleva a media de visitas do meu blog? A “negra do vibropower”! (2ª entrada do mes de novembro). A xente escribe en google: vibropower (5 veces), vibropower anuncio, vibropower negra ou negra vibropower (4 veces), anuncios tv vibropower, la negra de vibropower (3 veces) e a última xa é a repera: vibropower la del anuncio, aí!, con énfase sobre o que se quere buscar. En fin, os da empresa de marketing do vibropower saben ben o que fan.

Máis? A xente tamén cae buscando a letra da muiñeira de Chantada (con frecuencia, eh?) e unha cousa que teño pendente de investigar: a “canción pi pi po”. Que será? un tema tradicional? unha canción de moda? As palabras que introducen son música pi pi pi pí po po po po, música pi pi po, canción pi po pi po, poema pi.... a saber.

Novamente Manolo Rivas

RIVAS, M. (2002) Muller no Baño, Xerais, Vigo. páx 91

“Na feira do libro de Leipzig, foramos invitados a falar sobre a identidade europea. Unha abstracción, un novo provincianismo. Pero logo pensei que non era un asunto tan van. Nas fronteiras, nos controis, nos valos dos anuncios electrificados, nos litorais onde arriban os seres invisibles, está moi clara a cuestión da identidade europea. Trátase de ter ou non un pasaporte, unha visa, un permiso. Un puto papel. É iso, un simple documento, o que pode facer que unha persoa sexa, na mesma praia, un turista bronceándose ou un cadáver devolto polo mar.

É a grande cuestión do noso tempo, que Europa leva con grande esquizofrenia. Quérese «man de obra», pero chegan persoas. Este asunto, o que nos informes asépticos chaman os «fluxos migratorios» sabemos que é delicado e inflamable. E que unha cousa é predicar nunha tribuna e outra dar trigo nun suburbio. Nun extraordinario libriño de conversas coa súa filla, Le racisme expliqué à má fille, di Tahar Ben Jelloun que non hai mellor discurso contra a xenofobia cás palabras dun neno a outro na escola. Uns minutos de xogo no patio poden botar abaixo todo o muro de prexuízos levantado durante séculos polos adultos.

Neses encontros sobre a identidade europea, para despexarnos as ideas, debería haber sempre un lugar de honor para o Inmigrante Invisible. Busca dúas cousas que nós xa damos por supostas coma se foran fenómenos atmosféricos: pan e liberdade. Á fin e ao cabo, el, o Invisible, é o verdadeiro europeo. Capaz de morrer por chegar a Europa.”

[A negriña é miña]

Un pouco de socioloxía corporativa

Non é por facerlle publicidade a google, pero entre os servizos que ofrece curioseei e, ademais, do Picasa para enviar fotos (se tes conta de correo google) que me contaron onte, atopei un traductor, que, en principio, convenceume e un buscador de blogs.

Levada polo egocentrismo blogueiro a ver se atopaba o meu blog no buscador introducindo a palabra "socioloxía" vin que non estaba mal posicionada, de cuarta. Pero ademais disto tamén quixen buscar quen se dedica ou ten a mesma interese ca ti.

Pois atopei a través da entrada "socioloxía ocioloxía" un/unha compañeir@ sociólog@ que acaba de crear unha zona que pretende de interactuación sociolóxica e que, non so coindicidimos en disciplina, senón que centrouse no IGE. Hai unha entrevista a Rosa, traballadora do Servizo de Difusión do IGE e aparezo nomeada por alí... Terei que investigar quen hai detrás!!

En fin, engadirei a ligazón ás miñas zonas coñecidas.

Son socióloga experimentada

Un saúdo que acabo de chegar! Disposta a ser partícipe da famosa blogosfera, que xa está creando estudos e análises sociolóxicos.

Deixo un par de imáxenes, referidas ás institucións que me levan formando dende fai varios anos: a cafetería de socioloxía (porque non teño fotos do sonado "despacho de alumnado") e, agora, si que máis serio,

o Instituto Galego de Estatística. unha tarta de nata que por dentro semella a ponte dun barco, segundo o arquitecto.